İki bin on dokuz gidiverince
Apar topar geldi iki bin yirmi!
Büyük sıkıntıyı görüverince
Derler, aratır hep gelen gideni!
Her halde zaman da haklı kendince
İkileme
Ağlamak geliyor içimden hüngür hüngür
Ağlayamıyorum
Bağırmak geliyor içimden bangır bangır
Bağıramıyorum
Cümle sonu nokta, bazen üç nokta
Konulur; Türkçede iki nokta yok!
‘Keyif benim, bundan sana ne? ’ dersen,
Umursamayana fazla lafım yok!
İmlayı rastgele kullanamazsın
Kuram hem de yazım kurallarını
Yok saymak kimsenin haddi olamaz;
Tümce sonuna bir ya da üç nokta
Koyarsın, çift nokta asla olamaz.
Yıllardır yazarım, aynı konuda
Şiirlerle, şarkılarla, türkülerle coşuyorum;
Birkaç satır yazmak için var gücümle koşuyorum.
Yazmak da bir terapidir, bunu iyi biliyorum
İddialı olmadım ve hiç iddia etmiyorum
Yaradan’dan ilham gelsin, sade bunu diliyorum.
Konuşma coşturur hele bebekken
Yürüme koşturur pek küçücükken
Okula başlamak heyecan verir
Zamanla heyecan azalır, erir
Kolay unutulmaz ilkler ve sonlar!
Az iyi olunca kötülük bekler;
Kötülük görünce bahtına küser.
Dikine dikine gitmeye devam;
Dosta ve düşmana yürekten selam!
Az haklı olunca haksızlık bekler;
‘Boynun neden eğri? ’ diye sormuşlar;
Deve dile gelmiş: ‘Nerem doğru ki! ’
Cevabı önce pek anlamamışlar;
Derine dalınca yalan değil ki!
Giderek çoğalır tüm ihtiyaçlar;
Asil ruhlu insan aslını arar
Gösterişe kaçmaz, tabiî yaşar.
Vefalıysa eski dostları arar
Haksızlık, haram ve zulümden kaçar.
Asil ruhlu insan varla yetinir
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!