Sebahattin Kömürlü Şiirleri - Şair Sebah ...

Sevilirken,
Kıymet bilmeyenlere
Sonunda
Duygusuz duvarlar arkadaş olur.

Kızım
Ve ben
Anlaşıyoruz,
Tüm yaramazlıklar üstüne,
Yaramazlıklar türetip,
Kırmak bardak, çanak,

Kokunu sindirdim içime
Aramıyorum seni hiç bir yerde
Aklıma her geldiğinde
Çekiyorum ciğerlerime
Anlıyorum ki yeniden
Yaşıyorum

kolay mı sanıyorsun
Tanrı...
yaşamak bu dünya da bu hayatı
en büyük haksızlıkları
senin yarattığını
sen

Kolay mı
Bu zamanlarda yaşamak
Her şey göz önünde
Adam göz önünün de öldürülüyor
Insanlar
Binlercesi denizde boğuluyor

Kederler vardır,
Yağlı bir ilmek gibi…
Dolanır boynumuza kör gecelerde.
Bir boşlukta sallanır durmadan insan,
Ki, ağlamak son çaredir o yerde…

Zamanın dışına atıldık
Bu
Zamansız diyarlarda
Bağlamamız çalmıyor artık.
Tüm hüsran türkülerini söyledi ozanlar.
Yakılacak ağıt kalmadı daha,

Kelepçelerini çözdüm anılarımın
Bir, bir duvarlarda yankılandılar
Duydum saatlerce tek bir ses
İntikam! İntikam! İntikam!

biz kendi aramızda hallederiz...
neyi nasıl, kendi aranızda hallediyorsunuz?
arada halletmek, müstehcenlik arz etmiyor mu?
arada hallettiğinizi, normalde halledemiyor musunuz?
bu hallediş, niçin aralarda halledilir?
bu nasıl bir anlayış ki, halledemediklerini aralarda halle der?

Bana kim bakacak daha.
Bunca yokluk içinde.
Herkes unutmuş kendi, kendini.
Giden gitmiş.
Yol boş.
Bana kim bakacak daha.