Sebahattin Kömürlü Şiirleri - Şair Sebah ...

dağlar gibi dağlandık
yollar gibi bağlandık
böyle birbirimize

meğer
ayrı dünyaların insanıymışız

unutulmuş dünyalardan,
seslenir gibiydi.
sesi,
dolum, dolum
doluydum yüreği,
dudaklarından süzülen

alçaklar, orduya kumpas kuruyorlar.
alçaklık o kadar büyük ki, adam bu ana kadar gizliyor.
kumpas: ölçerek, biçerek, hesaplayarak bile bile tuzak kurmaktır.
bu ne namus vicdandır ki, milletin vekili olacaksın, milleti ordusuna (peygamber ocağına) kumpas (tuzak) kuracaksın.
bu ne edepsizlik, hayasızlık.
bu (alçak) adamların aslında bu topraklara (bastığın yerleri toprak diyerek geçme tanı) basmaya dahi hakları yok.

savaş değil dostum
yaşam savaşı
tuğla harmanlarında yazın
istanbul sokaklarında kışın
simit satarım

korkak
korkar
korkmayanlar da korkar aslından
korkunun tadını tadınca korkak
her şeye korka korka yaklaşır
sonra

Çalmadı
Çaldı
Tel tel sazı
Türkü türkü
Kazdı
İnsanlık aşkını

paraya
sattılar kendilerini
biz
şairler yanılmayız
görün gerçekleri

öyle
uzun ki
sana ulaşan yol

ne derman kaldı dizde
ne seni hatırlatan bir iz

sadece
zaman değildi arkamızda kalan
anılarımız
ve
umutlarımız
umup ta

Kolay değil Tanrı,
Acılarla yoğurmak hamuru,
Ve
Çalmak durmaksızın kara taşlara,
Alsın diye,
Renginin aslını.