Sebahattin Kömürlü Şiirleri - Şair Sebah ...

elbette
bitecek çekilen çile
bırak ağlasın göz
bildiği gibi

kader oynar

Dönüşü
Olmayan bir yoldu yolumuz

Koştukça uzayan
Uzaklaştıkça
Uzaklaştırılan mesafe

Leyla gibi
Mecnun gibi
Dolandık dünyanın çöllerinde
Hasretle yanan gönlümüze
Bir damla
Su

bütün
bütün ayrıldı
sevdalarla taşan yüreklerde
madde
kendi
katılığınca

düşer
daldan yaprak
anılarını havada bırakıp
oturur toprağın bağrına

çürümek için...

Düşünme neyi bekledin, neyi buldun diye
Sen değilsin ki ilk kez, ya da son terk edilen
Sevgisiz yaşamaya alışırsın zamanla
Mutluluğun tılsımı gönlünce yaşamada.

Geçmesin bir daha sevda treni aklından,

Mutluluk
Dağın altında
Yarda

Ya da
Sonsuzluğun tam ortasında

mutluluk
bu dünyada bu hayatta

mutluluk
dağ başında
bulutun ortasında

Bu
Memleket,
Bizim diye,
Canımızı verdik.
Kara toprağa,
Bile, bile.

Alem, bana mecnun diyor,
Ben aleme ne diyeyim.
Sen sevdin hey garip gönlüm,
Sana ben, ben ne diyeyim.

Uzadı durdu bu yollar,