Sebahattin Kömürlü Şiirleri - Şair Sebah ...

sırf
senin gönlün olsun diye
gerdim kendimi çarmıhlar üstünde
yer kalmadı biliyorsun
sende
bitmeyecek yer yüzünde bu işkence

Yetersiz ellerim
Yüreğim tutuyor kalemi
Acılar dokuyor şiirlerimi
Bir ses
Arada bir
Yazma diyor

ağlamak
ağlamak ne güzel şey kardeşim

öyle durup dururken değil

bir veda töreninde

Oturdu,
Alçalmışlığın,
En alt katına…
Hiç,
Bakmadı arkalara
Ufuklar boyu, umut tohumları ekti.

bulutlara bak
bulutlara
bulutlar söyleyecek sana
nasıl yaşanır yer yüzünden öte dünya da
acılar potasında yoğrulan top misali
vurdukça alnın toprağa

Kolay değil Tanrı,
Acılarla yoğurmak hamuru,
Ve
Çalmak durmaksızın kara taşlara,
Alsın diye,
Renginin aslını.

Tanrı
bir gün dedi var mı benle yarışan
var mı benle yarışan
kimse yoktu ki
o
an

Acı
Acıdır.
Korku
Korku
Yaratıldı yaratılalı
İnsanoğlu

ve
sensiz yaşanan hayat
kurumuş çiroz dan farksız
duy
duyguyu
duyumsuzluğu

Neden yaptın,
Nasıl kıydın
Anlamadım…
Kara cüppeli celladı oldun aşkımızın
Bir vuruşta,
Bin bir parçaya böldün