Sayfaların Ardında Şiiri - Mustafa Alp

ben,
bir ömür boyunca
aynı kitabın farklı mevsimlerini okumaya razıydım.

bazen adın olurdu satır aralarında,
bazen yalnızlığın.
yine de her harfi
evime dönen bir serçe gibi beklerdim.

çünkü bazı insanlar
bir kitabın kahramanı değildir
kitabın kendisidir.

sen öyleydin.

bir akşamüstü,
güneş pencerenin pervazına son kez dokunurken,
çayın buğusu usulca göğe karışırken,
hiçbir veda cümlesi kurmadan
sayfalarını tek tek kopardın ömrümden.

oysa ben,
eksik kalan her cümleyi
kalbimle tamamlamaya çalışıyordum.

gidişin bir kapının kapanışı değildi,
duvardaki saatin
birden sessiz kalmasıydı.

ev aynı evdi,
pencere aynı pencere.
ama rüzgar bile
adını söylemeye çekinir olmuştu.

sonbahar geldi sonra.

ağaçlar,
sanki seni tanıyormuş gibi
birer birer bıraktılar yapraklarını toprağa.

anladım ki
her düşen yaprak
vaktinden önce edilen bir vedanın
küçük hatırasıymış.

bir kitaplığa baktım.

eksik duran bir kitap,
insanın içindeki boşluğa ne kadar benzer,
o gün öğrendim.

kimse fark etmedi.

çünkü insanlar
raflardaki eksik kitabı değil,
kapaktaki tozu görür çoğu zaman.

ben ise ,
koparılmış sayfaların sesini dinledim uzun süre.

meğer kağıdın da canı yanarmış.

şimdi biri bana
seni en çok ne yaraladı? diye sorsa,

gitmesi değil, derim.

arkasında yarım kalmış cümleleri bırakması.

çünkü bazı vedalar
bir insanı alıp götürmez yalnız.
okunacak bütün yarınları da yanında götürür.

ve ben hala.
rüzgarın çevirdiği her boş sayfada
adını arıyorum.

belki bir gün,
hiç koparılmamış bir sayfanın kıyısında
yeniden karşılaşırız diye...

✍️