Sana Varmayan Yollar Şiiri - Yücel Özkü

SANA VARMAYAN YOLLAR
Akşam iner omuzlarıma,
Sessizlik adını fısıldar rüzgâra.
İçimin kıyısında bir eşik aralanır,
Yokluğun usulca gelir, sen gelmezsin.

Ne bir türkü teselli eder gecemi,
Ne yıldızlar dindirir bekleyişimi.
Her saat eksilirim,
Her sabah biraz daha susarım.

Konuşsam kelimeler kırılır avuçlarımda,
Sussam sesin çoğalır içimde.
Eski bir mektup gibi sarar beni özlemin,
Kimse okumaz yüreğimin satırlarını.

Sana varmayan yollar denedim,
Şehirler geçtim adını anmadan.
Her durakta kendimden bir iz bıraktım,
Her vedada sana yaklaştım.

Anladım; uzaklık kilometre değildir,
Bazen bir tek susuştur insanı ayıran.
Kalbin çağırmadığı yere varılmaz,
Sevda kendi yolunu kendi çizer.

Geceler yine sen kokuyor,
Ay, unutulmuş bir yemin gibi yükseliyor.
Gökyüzü içimdeki yangını biliyor,
Bir tek sen bilmiyorsun.

YÜCEL ÖZKÜ
29 Temmuz 2026/16:59