Sana Uyanmak Şiiri - Yücel Özkü

SANA UYANMAK
Aşk,
geceyi sabaha bağlayan
uzun bir uykusuzluk değil;
gözlerini açınca
düşen ilk ışıkta
seni bulmaktı.

Perde aralanır,
ışık süzülürdü odaya.
Gün daha adını koymadan
sen düşerdin içime;
ben güne değil,
sana uyanırdım.

Kuş geçerdi penceremden,
kanadında sesin.
Rüzgâr dokunurdu yüzüme,
teninde ellerin kalırdı.

Ve sabah…
aynı yerden doğmazdı artık.
Her ışıkta biraz sen,
her solukta biraz özlem;
ben dünyaya varmadan
sana varırdım.

YÜCEL ÖZKÜ
6 Eylül 2026/19:23