Sana kalan son sey Şiiri - Serhat Gazi

@SERHAT GAZİ:
Seni sevmekle başladı her şey,
kimsenin bilmediği bir akşamda.
Bir bakışın değdi kalbime,
sonra bütün yollar
sana çıkmaya başladı.
Ben seni öyle sıradan sevmedim.
Bir insanı sevmekten çok,
bir ömrü sana emanet eder gibi sevdim.
Adını kalbimin en sessiz yerine yazdım;
kimse silmesin diye değil,
ben bile unutmayayım diye.
Sen geldin,
hayatımın rengi değişti.
Bir kahvenin tadı,
bir şarkının sözü,
bir gecenin sessizliği bile
seninle başka anlam kazandı.
Meğer insan sevince
dünya aynı dünya kalmıyormuş.
Sonra bir gün gittin…
Öyle büyük bir gürültüyle değil,
sessizce.
Ama bazı gidişler vardır;
kapıyı sessiz kapatır,
insanın içinde
bütün dünyayı yıkar.
Sen gittin.
Ben kaldım.
Bir de
yarım kalmış cümlelerimiz kaldı.
Söyleyemediğimiz sözler,
tutamadığımız eller,
birlikte göremediğimiz sabahlar…
Ve en çok da
“Bir gün yine buluşuruz.”
diye kendimi kandırdığım
o uzun geceler kaldı.
Günler geçti…
Aylar, yıllar…
Yüzler değişti,
şehirler değişti,
hayat değişti.
Ben değiştim.
Ama senin bende bıraktığın yer
hiç değişmedi.
Bazen bir şarkı çaldı,
her şey yeniden başladı.
Bir koku geldi,
seni hatırladım.
Birinin gülüşünde
senin gülüşünü aradım.
Sonra anladım…
Ben seni başka insanlarda aramıyordum.
Ben senden sonra
kendimi arıyordum.
Çünkü seni sevdiğim zaman
kendimden de bir parça vermiştim sana.
Sen giderken
o parçayı da yanında götürdün.
İnsan bazı vedalardan sonra
eskisi gibi olamıyor.
Gülüyor yine,
konuşuyor,
hayatına devam ediyor.
Ama içinde
kimsenin bilmediği bir oda kalıyor.
Kapısı hep kapalı…
İçinde eski bir aşk,
eski bir ses,
eski bir “biz”…
Benim odamda hâlâ sen varsın.
Ama artık seni beklemiyorum.
Çünkü beklemeyi bırakmak,
sevmeyi bırakmak demek değil.
Ben seni hâlâ seviyorum.
Sadece artık
sana dön diye değil…
Mutlu ol diye seviyorum.
İşte aşkın en acı tarafı da buymuş:
Bir insanı,
ona sahip olamayacağını bile bile
kalbinin en güzel yerinde tutmak.
Sen benim için
bir hikâye olmadın.
Bir ömür oldun.
Yaşayamadığım,
ama içimde yıllarca yaşattığım
bir ömür…
Bazen düşünüyorum:
Ya kalsaydın?
Belki aynı sofraya otururduk,
belki sabahları
uykuyla karışık bir “günaydın” duyardım senden.
Belki yaşlanırdık.
Saçlarımız beyazlarken
geçmişe bakıp gülerdik.
Ama olmad