Sana gül getirdim

SANA GÜL GETİRDİM, SEN YOKTUN

Sana gül getirdim...

Sen yoktun.

Kapının önünde uzun uzun bekledim.

Belki birazdan gelirsin diye,

Belki penceren aralanır da

Bir kez olsun göz göze geliriz diye...

Ama yalnızca rüzgâr geçti yanımdan.

Elimde bir demet gül vardı.

Kırmızısı sevgimi anlatıyordu,

Beyazı yüreğimin temizliğini,

Her bir yaprağı ise

Sana söyleyemediğim cümleleri...

Sana gül getirdim...

Sen yoktun.

Kapına bıraksam dedim.

Sonra vazgeçtim.

Çünkü çiçekler solar,

Ama bekleyişin acısı

Kolay kolay solmuyor.

Sokak sessizdi.

Akşam usul usul iniyordu şehrin üzerine.

Ben ise elimde güllerle,

Kendi yalnızlığımı taşıyordum.

Geçen herkes

Bir çiçek taşıdığımı gördü.

Ama hiç kimse,

Yüreğimde taşıdığım kırgınlığı görmedi.

Sana gül getirdim...

Sen yoktun.

Belki çoktan gitmiştin.

Belki beni unutmuştun.

Belki de

Benim geldiğim saatlerde,

Sen başka hayaller kuruyordun.

Bilmiyorum...

Bilmediğim tek şey,

İçimde büyüyen sessizlikti.

Bir gülü avuçlarımın arasına aldım.

Kokladım.

Sen kokmadı.

O an anladım ki,

Hiçbir çiçek,

Sevdiğinin yokluğunu unutturamıyormuş.

Yavaşça yürümeye başladım.

Her adımım,

Bir vedaya benziyordu.

Her nefesim,

Bir eksilişe...

Elimdeki güller,

Sanki benimle birlikte üzülüyordu.

Yaprakları tek tek dökülmeye başladı.

Ben de umutlarımı,

Onlarla birlikte

Yollara bıraktım.

Sana gül getirdim...

Sen yoktun.

Ama biliyor musun?

Asıl eksik olan sen değildin.

Eksik olan,

Bir zamanlar birlikte kurduğumuz yarınlardı.

Birlikte güleceğimiz günlerdi.

Bir fincan çayın yanında

Saatlerce susabileceğimiz huzurdu.

Şimdi ne sen varsın,

Ne de o hayaller.

Yalnızca elimde solan güller,

Ve içimde solmayan bir sevda kaldı.

Eve döndüğümde,

Gülleri suya koymadım.

Onlar da benim gibi,

Beklemekten yorulmuştu.

Sessizce masanın üzerine bıraktım.

Her gün biraz daha soldular.

Ben de her gün

Biraz daha sustum.

Biraz daha eksildim.

Biraz daha kabullendim.

Ama sevgim...

Hiç solmadı.

Çünkü gerçek sevgi,

Bir demet gül gibi

Birkaç günde tükenmez.

Yıllar geçse de,

İçinde aynı kokuyu taşır.

Belki bir gün,

Sen de eline bir gül alırsın.

Ve ansızın beni hatırlarsın.

Belki o zaman anlarsın,

Bir insanın sevgisi,

Bir çiçekten çok daha uzun yaşayabiliyormuş.

Sana gül getirdim...

Sen yoktun.

Ben geri döndüm.

Ama o gün,

Kapının önünde bıraktığım sadece ayak izlerim değildi.

Yüreğimin en güzel parçasını da,

Sessizce orada bıraktım.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ