YILDIZLARDAN BİR MERDİVEN
Biriktirdiğim hayal kırıklıklarıyla gökyüzüne merdiven döşedim,
Topladığım yıldızları “keşke”lerimin yerine sayıp heybeme doldurdum.
Her basamak, bir veda…
Her yıldız, bir unutulmuş tebessüm gibi parladı gecemde.
Yine de gibi yap
Yokmuşum gibisinden
Bir yoğum aslında masalında
Bu ise
Kahrolası var sayım
Geceydi.
Kendi içimde kurulmuş, çoktan yıkılmış bir şehrin sokaklarında yürüyordum.
Taşlar birbirine çarpmış, yolların izi kaybolmuştu.
Her köşe başında bir çıkmaz,
her duvarın ardında çökmüş bir sessizlik.
Yol Gönülde Başlar
Hüzün düştü yüreğime ansızın,
Sebepsiz, sessiz, bir kapı çalınsın.
Ne fırtına vardı, ne gök gürültüsü,
İçimde büyüyordu boşluk sürüsü.
Yoruldum.
Gözlerim bile ağır artık; bakmaya, görmeye, umut etmeye.
Kalbimi taşıyamıyorum.
Sevgimi, kırgınlıklarımı, sessiz çığlıklarımı…
Her şey yük oldu üstüme.
Yoruldum
Ben yoruldum.
İnsanlara evet demekten yoruldum.
Sürekli başkalarının isteklerine, beklentilerine,
umutlarına kapı açmaktan,
Yüreğinle Bak”
Bakma öyle aceleyle,
gözlerin gördüğünü sanır ama çoğu zaman yanılır.
Çünkü bazı şeyler,
bakınca değil, hissedince anlaşılır.
Zaman Camdan Bir Bardaktı
– Samira’nın Şiiri –
Zaman,
avuçlarımıza verilmiş şeffaf bir bardaktı—
Ve zamansız,
Ve mevsimsiz,
Gecesiz,
Gündüzsüz,
Mesafesiz, güneşsiz,
Göçebe bir hayatın kimsesiz kollarında,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!