Önce bir damla suya kuruldu köy,
adını rüzgâr fısıldadı, gölgesini orman örttü.
Çocuklar hurda demirlerden bir gök kurarken
anneler, yıkanmamış günleri avluda güneşe astı.
Geceler bazen uykuyu unuttu,
Arada Kalan
Dünyanın orta yerinde,
insanların arasında,
sıkışmış kalmışım.
Gidiyorum, gelmişim;
yalnızlık üşütüyor
kalabalık yalnızlığı doğuruyor
camda buğu birikiyor geceden
adımımı içeri alıyorum ama içeri hâlâ dışarısı gibi soğuk
çay ısınıyor derken susuyor
Yarali gecenin iklimi
Ey gece,
çakmak taşı gibi çarpıyor üstüme yüzün;
sokak lambasının titrek sarısında
ben yine eskimiş bir ceket gibi sarkıyorum omuzlarımdan.
Yaraya Sığmayan Yas
Bu gece yine geldim kapına
ev benim, sen yoksun; yokluğun benden büyük.
Kilit çevrilmiyor, ama içim dönüp duruyor;
Yusuf, dönüyor.
Kardeşlerinin unuttuğu o çocuk,
şimdi kalbinde affetmeyi büyüterek
Kenan topraklarına yürüyor.
Kuyu sandığınız o karanlık,
Ne yazdıysam sana aktı mürekkebi,
Bir harfin gölgesinde sen vardın gizlice.
Ne söylediysem dudaklarımdan dökülen,
Ya sana özlem, ya sana sitemdi sessizce.
Nereye gittiysem adımlarım seni çizdi yere,
Yeni Bir Ben Başlıyor
Aynaya baktım bu sabah,
ve ilk kez
kendime yabancı hissetmedim.
Ne eski gözyaşlarım vardı bakışımda,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!