Sahtekar Tavrın Şiiri - Kasım Kobakçı

Sahtekar tavrınla canımı sıktın,
Kirli tuzaklarla evimi yıktın,
İki yüzlülükten sonunda bıktın,
Karşımda perişan duran adamlar.
Uyanık geçinip kaşın çatarsın,
Ucuz oyunları bana satarsın,
Çamurun içine girip yatarsın.
*
Ankara ilinde masken düşüyor,
Bedenin titreyip eller üşüyor,
Beyninin içinde dertler şişiyor,
Sessizce kaybolup gitti yalanlar.
Kibirli bakışla canlar yakarsın,
Çamura bulanıp öyle akarsın,
Kenardan gizlice ters ters bakarsın.
*
İzmir'in yolunda yaran kanıyor,
Zihninin köşesi alev yanıyor,
Masuma eziyet edip kınıyor,
Hileli yollara saptı yılanlar.
Tilkinin postunu giyip çıkarsın,
İnsanın canını fena sıkarsın,
Sağlam binaları toptan yıkarsın.
*
Kötüler cezasın hemen buluyor,
Sararan yapraklar döküp soluyor,
Ağlayan gözlere yaşlar doluyor,
Ortada kalınca sustu çalanlar.
Fırtına misali birden koparsın,
Şaşkınlık içinde yoldan saparsın,
Gurura kapılıp putlar yaparsın.
*
Ayşe'nin sözleri hedef vuruyor,
Önünde kapılar sağlam duruyor,
Sinsiler köşede pusu kuruyor,
Gecenin zifrinde koptu tufanlar.
Engelli yollardan koşar uçarsın,
Aydınlık gelince hemen kaçarsın,
Etrafa karanlık tohum saçarsın.
*
Gerçekler ortaya çıkıp parlıyor,
Oyunlar bitince yüzün terliyor,
Vicdanın derinden sesler gürlüyor,
Meydana çıkınca koptu fermanlar.
Çamuru atarken hıza kanarsın,
Herkesin önünde fena yanarsın,
Dostluğu kaybedip geçmiş anarsın.