Sahne Kapanınca Şiiri - Aykut Kınay

Tiyatro sahnesinden
dökülen yaprakları topladım bu gece.

Her renginde
başka bir hikâye vardı;

perdeye karışan yüzler,
duvarlara sinen gölgeler,
yarım kalan bir oyun...

Başoyuncuyu arayan gözler
arka sıralarda sessizce kaldı.

Kostümler hep farklıydı,
içindeki hep ben.

Kimsesizliğin sokağında,
alkışla çürüyen bir duvarın önünde
geçti bir ömür.

Işıklar kapandığında,
kendi yalnızlığına yürüyen
şemsiyesiz bir ömür.

Son sahnenin kurulduğu avluda,
dört kanatlı tahtanın içinde
unuttuğum rolüm...

Geriye
kendine seyirci kalan
bir ben.