Saf Sanat Şiiri - Kasım Kobakçı

Bıraktım, mermere dönsün bedenim,
Usta eller, oysun bütün etimi,
Rüzgarlar yalasın, sert yüzeyimi,
Duygular yok olsun, bitsin kederim,
Saf sanata teslim olsun her zerrem.
*
Bıraktım, kurusun kanlı yaşlarım,
Dolsun tapınaklar, beyaz heykelle,
Taşlaşsın zamanla, titrek ellerim,
Sarsın bu ruhumu, sonsuz bir sükut,
Tükensin içimde, cılız nefesim,
Ölsün fani olan, kalsın güzellik,
Soğuk bir tunç sarsın, çıplak tenimi.
*
Ne coşku istedim, fani dünyadan,
Ne hayal peşinde koştum, boş yere,
Yıllar bir heykeltıraş gibi oysun,
Yontulsun acılar, kalsın şaheser,
Bıraktım, taş olsun canlı bedenim.
*
Sessiz ovalara baksın gözlerim,
Ruhu dondururken o sert kasırga,
Geçmişin izleri kalsın yüzümde,
Kırılsın, insana ait umutlar,
Sonsuzluğa ersin, mermer duruşum.
*
Bıraktım sanata, kendi özümü,
Dökülsün toprağa etim, kemiğim,
Antik tapınakta, yansın meşale,
Dursun zaman denen, o zalim nehir,
Silinsin aklımdan, bütün korkular,
Kusursuz bir ölçü sarsın, her yanı,
Bıraktım, anıta dönsün bu şeklim.