Sadık Kocabaş Şiirleri - Şair Sadık Kocabaş

Ebedi İhtiyaç
Bana öyle bir yalan ver ki, kök salsın varlığıma,
Damarlarımdaki kan gibi aksın, durmadan, dinlenmeden.
Her sabah uyandığımda, ilk gördüğüm ışık o olsun,
Unutayım geçmişi, geleceği; sadece o anı bileyim.

Dünya bir han imiş, biz ise konuk,
Yürekler yanık da nefesler sönük,
Gözümüz ezelden o şaha dönük,
Ecdadım Ocak Zade, ben de pınarım.

Mihman olduk bugün erler katına,

EDEP MEKTEBİ:
Ezelden takılmış boynuma kemend,
Yolun kuralıdır, bozulmaz bu bend,
Eline sahip çık, eyleme bülend,
Harama uzanan, hayır kazmasın,
Pirim pirim döner, sakın azmasın.

1. EDEP PERDESİ
Hevesin rüzgarı esmiş cihana,
Sureti sergiler her bir yana,
Akıl firar etmiş, sığmaz imana,
Haya hırkasını yırtan utansın.

EDEPSİZİN ZEMHERİSİ:
Kendini dev sanan ey şişko gafil,
Sözümle sarsıldın, aç sefil cahil!
Kibirden kudurmuş, ağzında küfür,
Sıçtığın çukura gömerim seni.

Efendim:
Közü küle gömüp nar-ı incitme,
Arşın gölgesinde kar-ı incitme,
Yükün ağır diye yâr-ı incitme,
Biz ne canlar gördük, piştik efendim.

EFKÂR:
Cihanın düzeni kökten sarsılmış
Gördüğüme ferim yetmiyor yeğen
Hüküm verilmiş de defter dürülmüş
Gördüğüme ferim yetmiyor yeğen

🌹 Ehl-i Beyt Sorgusu
İlmin kapısından icazet mi aldın,
Hikmetin kudretine erdim mi sandın?
Aliyyel-Mürtezâ'nın harına yandın,
Zahmeride kar olup eridin mi canım.

EKSİLEN CANIMDIR :
Uyanıp her sabah seni bulurum,
Hayalin önünde köle olurum.
Bir nefes almazsam sanki ölürüm,
Sevmek bir an imiş, geçmek bin sene.

El - Bel - Dil Üzerine Bir Kelam

Ecdadımın sığındığı daldır kayalar,
İli vatan bildi, düştü yollara.
İhanet sarmışken sağa sollara,
Eline sahip çık, ilindir senin.