Sabri Ceyhan Şiirleri - Şair Sabri Ceyhan

Hazandır sonbahar,
Gönül huzurunu bozar.
Tadı kalmaz ağzınızın,
Çay, çay tadını vermez,
Kahve mi?
Hatır bırakmamak için bahane arar.

Memleket kokan gözlerinden,
Ruhuma renk katan sözlerinden,
Maviye salan sevdandan
Öpüyorum...

Rüzgâr çalan saçlarından,

Oralı olmamış...

Ben ağlarken gülmüş gözlerin,
Ben susarken çağlamış sözlerin,
Ben duadayken beddua etmiş dillerin,
Ben giderken kal dememiş bakışların...

Kimsin, nesin diye sormam,
belli ki yürek acılarında ortağız…

Nereden geldin, nerelisin diye sormam,
belli ki hazan mevsimin de kalmışız.

Siyahtı beyazdı,
Doğruydu yalandı,
Evetti hayırdı,
Ortası yok…

Sendin bendim,

O var...

Biri var, biri var
O kadar kalabalık ki
Gönül yurdum,
Sadece o var...

O yanmasın diye…

O gülümsesin diye,
Biz üzülen taraftayız.
O solmasın diye,
Biz sararan yerdeyiz.

Gözleri bakıyor,
Yüzü gülüyor,
Bir o kadar da masum,
İnsanın inanası geliyor.

İncitmiyor,

Öylece…

Sana öylece uzaktan bakmak,
Nedensiz, sebepsiz, niçinsiz,
Beklentisiz...

Öylece baktım güne,
Sabahından akşamına.
Başıboş caddelere
Çıkmaz denen o sokaklara.
Üçü beşi bir yerde insanlara
Donuk yüzlere,