Tenime mutluluk,
Gönlüme huzur inmişti,
Seni sevince.
Gözlerime fer,
Yüzüme tebessüm gelmişti,
Ne çok aldanıyoruz,
namerde mert davranarak,
paylaşırken ekmeği, suyu
her sefer sırtımızdan hançerleniyoruz…
Ne çok ölüyoruz,
Sen türkülerini söyle güzelim,
Ağıtlarını ben yakarım.
Sen şiirler ezberle,
Hüznünü ben yaşarım.
Sen aşkın maviliklerinde yüz,
Acılarını ben tadarım.
Hani dünya dönüyor ya dönsün,
Benim gibi pervanedir o da sana.
Hani güneş her sabah doğar ya doğsun,
Benim gibi sana hayrandır belki de.
Hani güneş her akşam batar ya, batmasın istemem.
Benim gibi karanlığa gömülmekten korkuyordur belki de.
Aldırmadan zamana,
Saymadan mevsimleri,
Ben hep seni bekledim.
Gecesine gündüzüne bakmadan,
Yıllar yılları kovalarken,
Gündönümünde mi solar aşklar,
Haziran sonunda mı ölür aşklar.
Seninde mi mevsimlerin var,
Seninde mi günlerin döner,
Seninde mi ömrün biter ey aşk.
Ve senin dilinden,
Kılı kıpırdamadı, dudaklarımın,
Sensiz gülümsemeyi içime sindiredi.
Neşeyi yasak etti yüreğim,
Hüznü seve seve misafir etti.
Gözlerim uykuyu haram bildi,
Gözkırpmadı yokluğunda...
Şair bu, çiçeği yazar, böceği yazar
Kuru bir yapraktan hüzne karar,
Açan bir çiçekten hayat bulur,
Güneşi görür, Ay’a vurulur,
Mehtaplı geceler de tutulur,
Renkleri seçer, maviye aşık olur,
Hani biri varmış,
mutlu yaşarmış,
sen görmezsen olmazmış,
hayat onunla güzelmiş,
bir gülüşü bir ömre bedelmiş,
bizimki de işmiş,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!