Rüyaya Borçlu Şiiri - Mustafa Alp

bir rüyaya bin anlam yüklediğim
zaman belki seni anlayacağım.
ama ah be hayat, rüyalar da ne nankör şey
sabaha çıkınca yüzüme bakmıyor hiçbiri.

gece dediğin ne ki,
biraz karanlık, biraz sen, biraz da eksik ben.
sigaramın ucunda yanıp sönen hatıralar,
her nefeste içime biraz daha seni çekiyorum.

sen.
adı ağzıma yakışan tek yangınsın aslında
ama söyleyince sönüyor gibi,
susunca içimde büyüyorsun.

bir rüya görüyorum mesela,
ellerin var içinde
ne tutabiliyorum
ne bırakabiliyorum.

ah be hayat,
sen de iyi dalga geçiyorsun ha.
insanı en çok sevdiği yerden kırmak nedir?
hangi kitabın kuralı bu?

ben seni
bir şiirin ortasında değil,
bir suskunluğun en dibinde sevdim.
öyle süslü değil yani,
bildiğin gerçek, bildiğin yara.

geceye anlatıyorum seni,
duvarlara, sokak lambalarına.
hepsi dinliyor da
bir sen duymuyorsun ya,
işte ona yanıyorum.

bir rüyaya daha anlam yüklüyorum bu gece,
belki bu sefer çözülürsün diye.
belki bu sefer kalbim
aklımdan daha az susar.

ve eğer bir gün
gerçekten anlarsam seni
bil ki o gün
ya çok geç olacak.
ya da ben artık olmayacağım.