Rüyam Diye Şiiri - Mustafa Alp

bu sefer de karşıma rüyam diye çıktın sevdiceğim,
insan uykusundan utanır mı hiç, ben utandım.
gözlerimi kapadım, sen vardın
açtım, yine sen.
demek ki mesele görmek değilmiş,
mesele sensiz bakabilmekmiş.

sen şimdi bir düş müsün,
yoksa benim gerçeğe yakıştıramadığım tek şey mi?
adını koyamadım ya,
ondan böyle geceleri içimden sesleniyorum sana.
rüyam…
çünkü başka türlü çağırırsam
gelmeyecekmişsin gibi geliyor.

bak, açık konuşayım,
ben seni ilk kaybettiğimde anladım aslında
hiç sahip olmadığımı.
insan ne tuhaf
elinde olmayanın yokluğuna bile alışamıyor.

sen bana denk gelmedin,
sen bana denk düştün.
bir anlık,
ama ömürlük bir ağırlık gibi.
omzum hala oradan çökük,
kalbim hala o yerden aksak.

hatırlıyor musun?
hatırlama, boş ver.
zaten en çok hatırlayan hep ben oldum.
sen unutmanın rahatlığında,
ben hatırlamanın ağırlığında büyüdüm.

bir gece daha geldin işte,
hiç haber vermeden,
hiç kapıyı çalmadan.
ayıp değil mi be?
insan en azından rüyasına girerken
bir müsait misin? der.

ama yok.
sen hep böylesin.
en olmadık anda,
en savunmasız yerimden.

bir bakıyorum gülüyorsun,
öyle içten, öyle bildik.
sonra uyanıyorum,
yastık ıslak.
demek ki rüyalar bile
insanın yüzüne karşı yalan söyleyemiyormuş.

ben seni çok sevdim,
ama öyle çok dediğine bakma,
azıcık bir ömür işte.
sana denk gelen kısmı kadar.

şimdi biri sorsa,
nedir bu halin? diye
ne desem bilmiyorum.
geçer desem geçmedi,
biter desem bitmedi.
en doğrusu şu galiba,
sen bende yarım kaldın,
ben de sende.

bu sefer de karşıma rüyam diye çıktın sevdiceğim,
iyi ki de çıktın.
çünkü insan bazen
en çok olmayanla tamamlanıyor.
ama şunu bil,
bir gün gerçekten gelirsen karşıma
ben yine sana rüyam derim.

adını değiştirsen de
içimdeki yerin değişmiyor işte,
ben sana yine yasemin’im derim.

belki de bu yüzden
hiç gerçek olamadın zaten.

sen fazla güzeldin,
ben fazla kırık.