Yüce dağlar gibi durur insanın özü,
Ne fırtına söker onu, ne de kara kış.
Kökleri derinlere inmiş, sağlam, güçlü,
Gözlerinde kararlılık, yüreğinde ışık.
Her adımda zorluk, her nefeste çile var,
Yüksek dağların gölgesinde,
Karanlık, bir çığlık gibi yankılanır,
Her rüzgar, bir özlemi taşır,
Köylerin derin sessizliğinde,
Yürekler kırık dökük,
Bir zamanlar özgürce koşan çocuklar,
Bir damla umut sakla kalbinde,
Gün gelir, çölde vaha olur.
Küçük bir tebessüm ek kendine,
Birinin karanlığında meşale olur.
Her düşüş, yeni bir kalkışın şarkısıdır,
Bir bahar akşamı, serin rüzgarlar estikçe,
Gökyüzü masmavi, güneş yavaşça süzülürken,
Yüreğimdeki derin hüzün, bulutların peşinde,
Sana dair her anı, hatıralar arasında saklı.
Yüzümdeki gülümseme, ardında kaybolan gözyaşları,
Gecenin koynunda bir uğultu,
Gözyaşı damlası gibi ağır,
Uzanır koca bir boşluğa,
Göğsümde yankılanır sönmeyen ateş,
Sonsuz bir yolculuk başlar,
Dağları aşan, denizleri yutan,
Zamanın çölünde kaybolmuş izler,
Döngüler içinde kıvrılıyor düşünceler;
Sonsuz kumlar gibi sarmalıyor dört bir yanımı,
Her anı bir ayna, yansıyan yalnızlıklarım.
Gözlerimdeki gölgeler, geçmişin yankıları,
Duvarda asılı bir saat gibi,
tik tak seslerinde eskiyen ömrüm,
bir mahzenin karanlığına kilitli,
paslı bir anahtarı bekliyor.
Gözlerim, rüzgârda savrulan bir yaprak,
Eski bir radyonun sesi yankılanır akşamüstü sokaklarında,
Gecenin içinden usulca sızan bir masaldır hatırladıklarımız,
Büyüklerin sesiyle küçüklerin düşleri sarılır,
Rüzgâr her zaman esmezdi ama,
Bir serçenin kanadında başka bir şehre taşınırdı umut.
Küçük bir kutuya koymuşlar
Eski çakıl taşlarımı,
Renkli ipliklerle ördüğüm hayallerimi,
Düşlerimi,
Ve o kırık tahta arabamı.
Zaman akar durmaz,
akan nehir gibi,
nehir taşır anıları,
anılar kalır yürekte.
Yürek taşır izleri,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!