Ruh ve Yol Şiiri - Eyüp Oflaz 2

Sisli bir bulvarda
karşılaştı akıl ve ruh.
Biri hesap yaptı,
biri sustu.

Göz gördüğünü ister,
akıl anladığını seçer.
Ruh kaçtığına benzer,
en çok kendine döner.

Biz kendimizden kaçtık,
en çok kendimize çarptık.

Ruh yolda kalır bazen,
akıl yolunu bulsa da.
Aynı yaradan geçmeden
kim kimi anlar burada?

Benzemek değil mesele;
aynı yerden kırılmak,
aynı geceye uyanıp
aynı boşlukta kalmak.

Ruh dediğin kirlenmez,
çamura düşse bile.
İz tutmaz üzerinde;
en derin yerinde susar.

Bırak benzemeyi;
mesele başka yerde:
aynı yarayı
saklamadan taşıyabilmek.

Ruhun akılla dansıdır bu;
adımlar şaşsa da
içimizde çalan müzik
hep aynı kalır.

Herkes bir benzer arar
aynada kaybolurken;
ruh kendi yolunu unutur
kendinden uzak düşerken.

Akıl yolu bulur.
Ruh bazen
yolda kalmayı seçer.