Anlamsız bulurdum güneşi
Sadece ışık derdim içimden
Bazen de geceyi sorgulardım
Korkmak için bir sebep olan renk derdim.
Taa ki tenine sarılana kadar
Her gece uyuduğumu sanırdım
Taaa ki saçlarında uyuyana kadar.
Yediğimi, içtiğimi sanırdım,
Taaa ki dudaklarına sarılana kadar.
Sevgi var mı?
Vardı, ama giderken götürdü.
Aşk var mı?
O da var,
Büyük olduğu için giderken götüremedi
Sen bana kendini ver
İkram et, yanına kalbini koy istersen
Ya da kalbini ellerime bırak
Ben onu saatlerce öperim
Günlerce öperim ve
İyileştirip geri sana veririm.
Kalbinin içinde bir köşe var
Sen habersiz iken buldum
Adresi nereden öğrendim bilmiyorum
Büyük ihtimal sana sarılırken oldu
.
Söyleyeceğin her şeyi,
Bir kalem olsam
Ve parmaklarının arasında dursam,
Sana:
Öyle şeyler yazdırırım ki.
Konuşmayı unutur.
Her gün yazmak istersin.
Sen gittiğinden beri
Kalemlerimin bazıları kırıldı
Bazıları artık yazmıyor
Bazıları da kayboldu!
Kalemi tutan parmaklarıma ise
Ne olduğunu sakın sorma! ! !
Kalbini çok kırdım biliyorum.
Tamir etmem de imkânsız.
Kırıldığı zaman bir kere kırılıyor.
Ama bir teklifim var.
Sen kırık kalbini bana ver,
Ben onunla da yaşarım.
Dün kalbimden ameliyat oldum
Ama doktorlar orada kalp yerine
Seni bulmuşlar.
Ve çıkarmamışlar.
İçimde kalmana karar vermişler.
Ben konuşmuyorum ki bu sözleri.
Kalbim söylüyor.
Ve onları sana iletmesi için.
Parmaklarımı elçi olarak görevlendiriyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!