Ne zaman gözlerim bir mazlum görse
Yüreğim ağlıyor, hazmedemiyor
Hak, hukuk, adalet çiğnenip geçse
Vicdanım sızlıyor, affedemiyor.
Ne zaman bir çocuk babasız kalsa
Bir bak geriye ne kaldı bana senden
Ne kaldı o büyük tertemiz sevgimden
Ne kaldı sana yazdığım aşk şiirlerimden
Ne kaldı sana büyüttüğüm düşlerimden?!
Bir bak geriye ne kaldı mor menekşemden
O şirin Mestanlı’da, o çıplak parkta
İkimiz kaldık sonsuza kadar bankta
Gözlerin sevgi dolu, sözün kulakta
İçime sığmıyor kalbim fırlamakta
İnsanlar geçiyor, çocuklar etrafta
Git benden
Kendini sevmeyen birinden
Sevgi bekleyemem
Sevgi gösterisinden bıktım inan
Sahte gülücüklerini çekemem
Sen zaten kimseyi sevemezsin
Sözüm var kendime mutlu olacağız
Yepyeni dünyaya yelken açacağız
Düşmanlar çatlasın, biz başaracağız
Sevdamızı yüceltip kutlayacağız.
Kim durdurur bizi Yaradan’dan başka
Dostlar, arkadaşlar sizlerin olsun
Ben sahte övgüler duymak istemem
Yüzüne gülen, ardından yeren
Böyle yüzsüzleri görmek istemem.
Ödüller, alkışlar sizlerin olsun
Babaannem Hayriye Mümün’e
Kasım; zamanı mıydı son yolculuğa çıkmanın
Reva mıydı son bir veda etmeden ayrılığın
Ben sana Rumeli türküleri söyleyecektim
Sen bütün duaları öğretecektin babaannem
Arıyorum, arıyorum - bulamıyorum
Neredesin ey insanlık - bunalıyorum
Yeter bunca gizlendiğin, gel aramıza
Adaleti al yanına koy başımıza
Bugün yine anladım ki, sen kaybolmuşsun
Sen de mi ağlarsın gönlü yaralı ceylan
Senin de yüreğine kurşun mu sıktılar
Bir gün tüm umudunu ve hayallerini
Paramparça kırıp uzağa mı kaçtılar
Bilmem bunun adına ne denilebilir
Ayrılık rüzgarı esti savurdu
Acımadı kanlı gözyaşlarıma
Sen değildin bendim ardından giden
Bir hiç uğruna kıydın aşkımıza
Sevgi bu kadar kolay mı sevdiğim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!