Resmiye Mümün Şiirleri - Şair Resmiye Mümün

Nerede kaldın ey sevgili
Ta ezelden beri bekliyorum seni
Artık yorgun düştü bedenim
Gel, bekletme yüreğimi

Ben mi geç kaldım sana

Bir ben miyim dünyada yalnız, kimsesiz
Gece gündüz ağlayan sessiz, çaresiz
Kendime dert yanarım, duyulmaz sesim
Duy sesimi Allah’ım, kimim var benim

Bir ben miyim dünyada suçlu, günahkar

Senden başka yok ki beklenen Sevgili
Bir şafak vaktinde güneş doğarken gel
Azılı karanlıklar terketsin kalpleri
Ele avuca sığmayan gönüllere gel

Gel ki, cehaletin rönesansı son bulsun

Hasret kaldım gül kokulu Nebi’ye
Kabrinden yükselen Yeşil Kubbe’ye
Nuruna bürünen kutsal Kabe’ye
Bitir bu hasreti güzel Allah’ım!

Hasret kaldım Nur dağının sırrına

Şu yalan dünyaya gönül vermek boş
Gafil gezme şaşkın, ayıl ey sarhoş!
İnsanlar riyakâr, nankör ve bencil
Sen Rabbine yönel, ey garip sefil!

Beş kuruşa satar seni kardeşin

Ben seni sevdim
Sen yoktun
Yalnızlığa mahkum ettin beni
Aniden çıkıp gelirsin diye alacakaranlıklardan
Yıllarca güneşin bittiği yerde bekledim seni

Türkçem,
Kim alabilir ki
Benden seni
Sen,
Damarıma işlemişken
Sevgili gibi

Ben çocuktum
Ama hatırlıyorum
Unutamam o acı günleri
Bin dokuz yüz seksen dört yılının sonbaharında
Soykırım süreci başladı Bulgaristan’da
Kara bulutlar çöktü üzerimize

Sen beni ayaz bir ekim sabahında terkettin
Hatırlıyor musun, veda bile etmedin? !
Öyle sessiz sedasız
Başını kaldırıp
Acımasızca çekip gittin
Sen bana ihanet ettin!

Gözlerimden akan yaşlara inat
Haksızlıklara yenilmeyeceğim
Gücünü makamından alanlara
Hiçbir zaman boyun bükmeyeceğim

Bugün sizlerin, ama yarın benim