Resmiye Mümün Şiirleri - Şair Resmiye Mümün

Dost denince içim sızlar arkadaş
Bilsen kaç dost sırtımdan vurdu beni
Oysa ben dostu edindim yoldaş
Hak etmedim dost ihanetlerini

Bir lokma ekmeği ikiye böldüm

Kaldırdım başımı seyre daldım alemi
Alem zulümat içinde kupkuru bir çöl
Para pul her zaman haklı kılar zalimi
Hak, hukuk, adalet bataklık bir göl

Kalpler dünya sevgisi mührüyle damgalı

Nereye gidiyorsun böyle
Kimden kaçıyorsun
Yüreğini arkada bırakıp
Uzaklara gideceğini mi sanıyorsun
Bu şehir
Bu yollar

Sen yoksan, geceyi kucaklayamam
Sen yoksan, sabahı selâmlayamam
Yıldızlar kapkara yüzüme bakmaz
Yıldızlar sönmüş ışığını saçmaz

Sen yoksan, mehtabı seyrededurmam

Ben dağlarda yetişen yaban gülüyüm
Soluk pembe ve beyaz çiçeklerim var
Parlak kırmızı renkte meyve veririm
Kıymetimi bilir çok nadir insanlar

Kısa boylu, sarkık dallı, dikenli çalıyım

Teyzem Gülüzar Çelik’e

Koskoca bir dağı devirdi zaman
Bir dağ ki, daima heybetli durdu.
Şeker hastalığı vermedi aman
Doktorlar, ilaçlar beyhude oldu.

Bakma mutlu gibi görünüşüme
Ne acılar taşırım bilemezsin
Bakma kahkaha dolu gülüşüme
Ne gözyaşı saklarım bilemezsin

Bakma güçlü gibi görünüşüme

Elim ayağım buz kesmiş, donuyorum
Güneş ışığını getirmiyor bana
İçimde kıyamet kopmuş, ölüyorum
O zalim, yaptı yapacağını bana

Şimdi ben yol ayrımında duruyorum

Elveda deme, eller vedalaşsın
Kalbimi kırma, orada sen varsın
Sevgimi üzme, sevmeyenler yansın
Sevdiğim gitme, sensizlik ağlasın!

Beni ben eğledin, ruhumda cansın

Ne zaman karar verdin beni terk etmeye
Ne zaman yüreğinden söküp attın beni
Sen değil miydin “Senden ayrılamam” diyen
Sen değil miydin gözünden kıskanan beni

Ne zaman karar verdin ecelim olmaya