Recep Akıl Şiirleri - Şair Recep Akıl

Evet, elimizdekiyle yetinmeyi kabullenip rıza göstermek, nefsimize ağır gelebilir ve bizi mutsuzluğa itebilir.

Oysa çok iyi biliyoruz ki bizi mutsuzluğa, umutsuzluğa, hatta isyana teşvik eden içinde bulunduğumuz durum bir yerlerde başka birilerinin hayali olabilir.

Bulunduğumuz yerden yukarıya doğru değil de aşağıya doğru bakmak, içimizde oluşan isyan duygusunu bastırır ve bize rızkın sahibine şükretmek gerektiğini hatırlatır.

Bizde bir laf vardır der ki "İnsan insanın kurdudur." Bu söz ne yazık ki boşuna söylenmiş bir söz değil.

Hâlbuki insan insanın yurdu olsa daha güzel değil mi, ya da ufku?

Fakat bir türlü tatmin edemediğimiz hırslarımız, evcilleştirmediğimiz ilkel yanımız, zapt edemediğimiz nefsimiz bizi bize bırakmıyor.

Sakin ve durgun bir su gibi mi olmalı insan, yoksa çağıldaya çağıldaya önüne gelen engelleri de aşarak giden bir nehir gibi mi?

Bence her ikisi de değil. Şırıl şırıl akan bir dere gibi olmalı insan.

Durgun su bulanır, osun tutar. Zaman içinde bünyesindeki bakteriler ve kendi dışındaki etmenler sebebiyle kokmaya, hatta çürümeye başlar ve işe yaramaz hale gelir
.

"Akıl nisyan ile malüldür." denir ya hani. Bence doğru değil.

Eğer duyarsızlaşmak gibi bir hastalığı yoksa yaşadığını unutmaz insan.

Zihninin derinlerinde bir yerlere gönderir küllenmesini sağlayarak üzerini örtüp orada muhafaza eder ve yeri geldiğinde, gerekli olduğu zamanlarda yeniden gün yüzüne çıkmasını sağlar, hatırlar.

Şu akıllı telefonlar çıktı çıkalı fotoğraf çekmek ne kadar da kolaylaştı. Resmini çekeceğin şeye doğru tut telefonu, göz, gez, arpacık enstantaneyi yakaladın mı dokun ekrana tamamdır.

Gözümüzün önündeki bir manzarayı, seyretmek, seyrederek hafızamıza kaydedip bizimle birlikte yaşamasını sağlamak varken hayatı niçin enstantaneler vasıtasıyla durdurarak donduralım ki?

Bırakalım akıp gitsin.

Bizde bir laf vardır der ki "İnsan insanın kurdudur."

Bu söz ne yazık ki boşuna söylenmiş bir söz değil. Hâlbuki insan insanın yurdu olsa daha güzel değil mi, ya da ufku?

Fakat bir türlü tatmin edemediğimiz hırslarımız, evcilleştirmediğimiz ilkel yanımız, bir türlü zapt edemediğimiz nefsimiz bizi bize bırakmıyor. Yazık bize.

Bir arada olma, birleşme, bütün oluşturma durumu, bütünlük anlamını ifade eden ‘birlik’ kelimesi bir başka deyişle asgari müşterekler çerçevesinde özlerini koruyarak bir araya gelen grupların oluşturduğu bütüne verilen isimdir.

Bir araya gelmiş olan gruplar değer yargılarından, inançlarından, ideallerinden, meşreplerinden örf, adet ve geleneklerinden vazgeçmiş olmazlar.

İnsan hayatı silkeleyemez. Böyle bir uğraşı beyhudedir.

Çünkü hayat doğduğu andan itibaren insanoğlunu zaten silkelemeye başlamıştır bile.

İnsan ancak bu silkelenme karşısında dengede kalıp yalpalamadan kendisine bir yön, bir hedef bulmaya çalışır.

"Kapanmaz yağmurun açtığı yaralar çocuklarda." diyor İsmet Özel bir şiirinde.

Gerçekten mi, kapanmaz mı?

Bizim kadim vatanımız Anadolu'muzun insanı, yağmura “rahmet" de der, aynı zamanda.

Evet, bir yerden başlamalı. Zaman geçiyor ve aleyhimize işliyor. Mola verip sormalıyız kendimize bu gidiş nereye kadar? Soruyor muyuz?

Bu dünya sonsuz değil. İnsan sonsuza kadar burada kalmayacak. Bu yüzden dünyaya dair hep daha fazlasını kazanmak için zaman harcamak yerine ahiret hayatına yönelik çaba sarf etmelidir.

Tabi bu dünyayı da hepten yok saymamalıyız. Mademki dünyaya geldik, yaşayacağız ve yaşarken de mutlu olmanın yollarını arayacağız. Bunun için pek çok yol var ama bence en önde vazgeçmeyi kabullenmek gelir, gelmelidir.