Recep Akıl Şiirleri - Şair Recep Akıl

ey dağlar yüce dağlar başı dumanlı dağlar
yol verin de geçeyim yârim sılada ağlar

ah dağlar yüce dağlar niçin çıkmaz sesiniz
yârim haber bekliyor hiç mi bitmez sisiniz

şimdi kış
sen üşürsün oralarda
yalnızlık zor kopkoyu karanlıklarda
durma gel
hayır yok bu ayrılıklarda

şimdi kış
sen üşürsün oralarda
yalnızlık zor kopkoyu karanlıklarda
durma gel
hayır yok bu ayrılıklarda

ölüm bu bir hüzünlü akşam vakti çıkar gelir çalar kapını
açmam diyemezsin
ya da ne bileyim bir sabah seher vakti
kuşlar cıvıldaşır kelebekler uçuşurken gelir
gelme diyemezsin
kim bilir belki bir öğle üzeri ezan vakti gelir

kapım hep açık
gittiğin günden beri hiç kapanmadı
döneceksin diye bekledim hep
dönmedin
sonsuz bir beklemedeyim umudum var

seni düşünürken
bedenimde bir nehir gibi akar kanım
ve
senin gelişini hayal ederim
ipe çektiğim yalnızlığımı seyrederken.

Hayat doğumdan ölüme kadar inişli, çıkışlı bir çizgi halide kesintisiz devam ediyor.

Her insanın kendi hayat çizgisi içinde yaşadıkları kendisine özeldir ve kendi tercihleriyle şekillenir.

Birisini etkin altına almak mı istiyorsun? Öyleyse önce kendisine olan güvenini sarsmalısın.

Sonra kafasında “acabalar” oluşmasını sağlamalı ve son olarak da bu acabalarına cevaplar bulmasına yardım etmelisin.

Ama sen hiç kimseyi etkin altına almayı düşünme sakın.

”Kim ne yaparsa kendine yapar ,” diye bir söz vardır ya. Kim söylemişse ne kadar da doğru söylemiş.

Çok basit, herkesin aklına gelip söyleyebileceği kadar basit bir cümle bu ve bunun gibi niceleri… Ama öte yandan üzerinde az bir şey düşününce ne kadar derin anlamlar içerdiğini de görüyor insan.

Öyle değil mi? Ne yaparsa kendisine yapıyor insan, birisine iyilik mi yapıyor? Önce kendisine… Kötülük mü? Yine kendisine…

Hayatı bir yarış gibi görmek ve düzenimizi ona göre oluşturmak ne kadar doğru acaba?

Her yarışın sonunda ulaştığımız noktada bu kez başka bir yarış bekliyor olmayacak mı bizi?

Yarıştan yarışa koşmak nereye kadar? "Hayat zorluyor." mazeretinin ardına sığınmak ne kadar gerçekçi?