Sen mahzun yüreğimin mutluluğu,
Hüzne boyanmış gecelerin, aydınlık sabahları oldun.
Güneş gibi doğdun karanlık dünyama!
Sen umudum,
Sen hayalim,
Sen gören gözüm, gülen yüzüm oldun.
Asılmasın yüzün, gülsün gözlerin
Yüzünü asan sen, canı yanan ben
Susma, aşka çıksın dilden sözlerin
Aşkın susanı sen, öleni de ben.
Gönlündür benim tek otağım evim
Gözlerim hep seni arar
Sen benden gittin gideli
Bazen güler, bazen ağlar
Sen benden gittin gideli
Bahar bile güze döndü
Dün gece seni düşümde gördüm
Elinde bir resim ağlar dururdun
Dün gece seni ağlarken gördüm
Gözünden yaşları sildim de öptüm.
Uyandığım da yoktun yanımda
Sevinçlerim oluyordun,
Bazende hüzünlerim,
Sen bilmiyordun.
Her şiirde, her şarkıda sana sesleniyordum
Sen duymuyordun.
Senden;
Paramparça kalpler
Yıkık dökük hayaller,
Alabora olmuş bir gençlik
Girdap karanlığında sensiz geceler kaldı bana.
Hiçbir şey eskisi gibi olmadı senden sonra...
Beyazlar siyaha, siyahlar daha siyaha döndü senden sonra.
Gökyüzü maviliğini terk etti
güneş doğmayı bıraktı
Ağaçlar yapraklarını döktü
Artık dönmelisin,
Çok uzattın bu ayrılığı!
Pencereme kuşlar konmuyor sen gideli.
Manolyalar, Papatyalar soldu,
Güller açmıyor sen gideli.
Güller açmaz oldu dalında solgun
Bahar güze döndü sen hâlâ yoksun
Sensiz atmaz oldu kalbim de yorgun
Canım burnumda ve sen hâlâ yoksun
Bir bilsen nasılda özledim seni
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!