Herkes var, her şey var, sen yoksun.
Yokluğun var olan herkesi, var olan her şeyi,
alıp götürüyor benden.
İçim daralıyor, dünya ne kadar da küçükmüş,
sığamıyorum dünyaya.
Kalbim atmayı,
Sen yoktun...
Var olan tek şey yokluğun
Bir de içimde bir acı
Bir de içimde bir sızı
Savurup duruyor yokluğun beni
Kıyılarına sensizliğin
Ben kendi içimde boğulurken ’’sen’’ dedim, inanmadın.
Yalnızdım, çaresizdim, yorgundum, kırgındım, bitkindim,
Bir köşede görmen için beni sessiz sessiz bekledim.
Haykırışlarım sanaydı, feryadım sanaydı,
Özlemim sanaydı, çaresizliğim sanaydı,
Sevdan beni terk etmedi.
İçimde, en derinimde durdu hep,
Saklımdaydı, aklımdaydı, yüreğimin en güzel yerindeydi.
En hüzünlü ve en mutlu anlarıma şahitlik etti.
Uzak kaldım, yalnız kaldım, acılara tutundum,
Karanlık artık gün gece
Adın dilimde hece hece
Çözülmesi zor bir bilmece
Çözülmüyor sensizlik, yar
Art arda sigara yaktırır
Öyle soğuk durup, acıtma beni
Sevmiyorsan söyle, aldatma beni
Oynama kalbimle, kandırma beni
Sevmiyorsan söyle, ağlatma beni
Acılar, hüzünler her an benimle
Bak, yine sen yoksun
Yine sessiz, yine ışıksız sokaklar
Gözümden düşüyor sensizliğe yaşlar
Ey mavi gök kubbe, ey uçan kuşlar
Beni alıp sevdama uçurun.
Yalan yanlış bir sevdaya düştüğünde arayacaksın beni,
Kızıyordu, küsüyordu ama seviyordu diyeceksin.
Şimdi yaran yarama denk değil.
İhanet acılarını çekerken anlayacaksın beni,
Gecelerce gözyaşları döktüğünde,
Yüreğinde kıyamet koparken anlayacaksın beni.
Hasret akşamında düşler kurarken
Kurduğun düşlerde öldü gör beni
Gözündeki yaşlar bir bir düşerken
Döktüğün yaşlarda düştü gör beni
Aldandım bir kere sözüne kandım
Son demindeyim artık yalnızlığın,
En koyu halini yaşıyorum renklerin,
Maviler solgun,
Beyazlar siyah bu gün.
Bir an durdum ve düşündüm
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!