Ramazan Kılıç Şiirleri - Şair Ramazan Kılıç

Güle sordum sen neden yaratıldın?
Yapraklanıp, allanıp, sarartıldın?
Toprak ana, üstüne donatıldın?
Der: Allahın kulu, hep senin için.

Üç günlük dünyada huzur vermedin,
Kör müsün seveni neden görmedin?
Ne kıymet, ne vefa, hatır bilmedin,
Savurdun bizleri attın be hasret.

Hatıra defterimin yaprakları boş
Mazimden eser yok bu kalbim bir hoş
Hayatın cilvesiyle dertlerin pençesiyle
Feleğin sillesiyle her günüm sarhoş

Dertlerden alıkoyan bir arkadaş bulmuştum

Izsız bir kenarda birini görürsen
Yaklaşıp yanına sorma derdini
Kalbini dinleyip feryad edersen
Haline bir bakta hatırla beni

Düşünki onun gibi bir eser yarattın

Ay doğsa da mehtap görmez gözlerim
Çok söyledim rağbet görmez sözlerim
Ben de durmuş sevdiğimi özlerim
Yalan imiş bensiz ölmeler yalan

Sıra sıra duran dağlar
Açılın yarim geliyor
Mecnunum çöllerde çağlar
Açılın Leylam geliyor

Yıllardır açmaz solarım

Gözlerim hiç seni görmek istemez,
Ellerim elini, tutmak istemez,
Bu gönlüm sevmiş ya, silmek istemez,
Ama ben bil seni unutacağım.

Bu dünya hep boştur, ömürse yalan,
Akıl budaladır, hayale dalan,
Gönüller kandırıp, nefistir çalan,
Yalan, bu dünyada var mı ki kalan?

Olur her mevsimde bahar da kış da
Gül endişe eder her yıl açıp da
Kul kula dünyada zulüm ediyor
İyiler hep önde kötü sonra gidiyor

Sanma senin işin çile çekmektir

Varlık örter kusurları,
Elden sildik nasırları,
Geçtik yüzyıl, asırları,
Medeniyet bileni yok.