Ramazan Kılıç Şiirleri - Şair Ramazan Kılıç

Çöl edip gönlümü susuz bırakıp,
Alev gibi sarıp, kor olup yakıp,
Sonra kader diye, yalnız bırakıp,
Kalleş gibi vurup, kurtulamazsın.

Ben leylasız kader seni neylerim
Teselliyi arar ancak gönül eğlerim
Doğma güneş anlamsızdır günlerim
Leylasız mecnuna döndüm dünyada

Güçsüz iken bağlandı elim kolum

Mademki aşkımızın sonu yoktu Yaradan
Neden sevda yaratıp bizi yaktın durmadan
Revamı bu dünyada her gün ölüp dirilmek
Bir parça teselli için adım adım sürünmek

Kötü olan kaderimmi yoksa şu insanlarmı

Zıkkım olsun yedikleri,
Medeni imiş ettikleri,
Tek, dünyalık sevdikleri,
İnsanlıktan utanırım.

Yıl iki bin on üç yaz bir duvara,
Medeniyet var mı, hepsi numara,
Vicdan, merhametse, dönmüş çıkara,
İnsan düşmanları Şam da görüldü

Sanki azab gibi gençlik günlerim
Anlamsız bir aşka uzandı elim
Gönül der durmadan dosta gidelim
Ben istiyorum ama kader istermi
Kader istermi mutlu ol dermi

Ne toprağın, taşın benzer altına,
Ne yiğitler,sarmış seni sırtına,
Aylarım geçiyor, günler fırtına,
İstanbul,yıllarım ver de gidelim

Tekerimiz çıkmaz düze,
Derdimiz çok,gelir göze,
Hasret kaldık, bir dost yüze,

Noldu bize, noldu bize,
İşte olan oldu bize.

Sayende bak hayatla eğleniyorum
Bazen aşkımla bende gizleniyorum
Boşversemde hayata izleniyorum
Yetişip düşürüyor bu kara kader

Çok gücüme gidiyor böyle kötürüm

Dinle anlatayım ben günlerimi
Sorma benden sonra hiç sevmedinmi
Hayat nehirlerden akan su gibi
Ben bu akıntıya göre nede durgunum

Umutla bakmıyor artık gözlerim