Prangalı Hüküm Şiiri - Vefa Ali Özmen

Zihnimin duvarlarına kazıdım gölgeni, silinmiyor artık
Sanki bir yazgı bu, kaçışı olmayan o dar koridorda
Bakışların genişliyor içimde, bir derya misali
Ruhumun üşüyen yanlarını, hayalinle örtüyorum.

Mevsimler devriliyor, renklerin solgun olduğu bir vedada
Sokaklar yabancı, bu meydan o bildiğim yer mi?
Gökyüzü çatlıyor en tenha yerinden, duyuyor musun?
Işıklar ansızın vuruyor karanlığın yüzüne
Toprak kokusu sarıyor ıslak taşları

Belki bir temmuz şafağında ürkek bir fırtınasın
Seni kimse duymuyor, bu sağır kentte kimse bilmiyor
Gözlerinden sessiz bir kervan geçiyor çöllerime
Belki bir vapurun güvertesinde, rüzgara direniyorsun
Sırılsıklam olmuş umutların, omuzların çökük
Belki bir çıkmaz sokaktasın, kırılmışsın, telaşlısın
Amansız bir poyraz, savuruyor hatıralarını.

Aşk bazen zehirli bir hançer gibi titretir eli
İnsan durup dururken, yükünden vazgeçmek ister
Keskin bir uçta yürümek gibidir nefes almak
Tutku bazen büker insanın çelikten bileğini
Kendi hikâyesinden sürgün edilir ruhu
Hangi eşiğe varsa, hangi kilidi zorlasa
Ardında sessizliğin o alaycı fısıltısı.

Uzak bir mahallede paslı bir plak dönüyor
Zamanın çok ötesinden bir hıçkırık bu
Dursam o kuytuda, hiç kımıldamadan soluklansam
Sana henüz kirlenmemiş sabahlar bağışlasam
Günler avuçlarımda kum gibi dağılıyor
Ne yöne dönsem, hangi tutamağa sarılsam.

Belki bir kış masalında ürkek bir serçesin
Kimse farkında değil bu gizli hazinenin
Gözlerinden sessiz bir gemi kalkıyor meçhule
Belki uzak bir istasyonda vedalara sarılıyorsun
İçinde o tanıdık sızı, üstünde dünya yorgunluğu
Belki kırgınsın, belki rotasız bir fırtınada
Zalim bir rüzgâr dağıtıyor çocukluğunu.

Ne zaman aydınlık bir sabaha niyet etsem
Bu talan edilmiş dünyada nefes almak güç
Leke sürülmeden, onuruyla kalabilmek tek derdim
Ne zaman hayata dair bir cümle kursam
Dudaklarımı mühürleyip seninle susuyorum
Derinlerinde uyanıyor o saklı fırtınalar
Hayır, başka bir ihtimal yok bu evrende
Ben bu esarete gönüllüyüm, anlayamazsın.