Sabahı omzumdan kazıyıp doğrulurum,
Gece içimde yalnız iz bırakmaz, kayıt tutar.
Yüzüm yerinde kalır, ben içten çözülürüm,
Kendimi kendimden sakladığım yerler çoğalır.
Zaman bir gölge değildir, bir ağırlıktır,
Bana adımı sorma yabancı,
İsmim, sırtımda taşıdığım eski bir yük.
Burada, bu tanışıklığın uzağında,
Yeniden doğmuş gibi hafifim rüzgârda.
Sen beni dünkü kavgamla bilmezsin,
Sana hiç söylemedim baba,
Dünya, senin omzundan indiğim gün karardı aslında.
Hani o çocukken dev gibi gördüğüm,
Göğsüne başımı koysam fırtınanın bile geçemediği o kale;
Meğer ben kaleyi değil, o kalenin sessiz nöbetçisini sevmişim.
Şimdi bir başıma, o kale kapısının önünde nöbetteyim.
Geçti ömrümden bir mevsim daha,
Takvimler yaprak döktü,
Ben sustum.
Sen gelmedin;
Gelmediğin her gün,
İçimde bir çiçek daha boynunu büktü.
Gidiyorum, içimde binlerce ölünün ağır uykusunu taşıyarak,
Kendi cenazemi omuzlamış meçhul bir hamal gibi sessizce.
Zamanın çarkları ruhumu bir kağıt gibi parçalarken geride,
Hangi aynaya baksam kırılıyor çehrem o yabancı bakışlarda.
Artık ne bir evim var ne de dönecek bir gökyüzüm bu şehirde.
Söküp at göğsünden o sahte baharları, artık sadece buz tutmuş bir gerçek var,
İçine çektiğin her nefes, boğazında düğümlenen bin yıllık bir hıçkırık.
Kimse görmüyor o karanlık odalarda kendi duvarlarını yumrukladığını,
Sadece sen ve o bitmek bilmeyen, ruhunu kemiren o derin yırtık.
Öyle bir soğuk ki bu, güneşin hatırlanmadığı kuyuların en dibindesin,
Hükmü verilmiş bir davanın tek şahidiyim;
Hem suçluyum, hem kürsüde hakim, hem dar ağacında ip...
Aklımın dikişleri patlamış, hayallerim dışarı sızıyor.
Sizin nizam dediğiniz o dar elbiseye sığamıyorum,
Düğmelerim koptu kopacak.
Bir uçurum kenarında oturmuş, aşağıdakilere el sallıyorum;
Gök yarıldı sükûttan, bir yetim ahı düştü bozkıra,
Zamanın çarkı kırık, akrep küsmüş en kuytu asıra.
Avuçlarımda dünya, bir avuç kuru ve tozlu hüsran;
Hangi kapıyı çalsam, ardında bin bir hüsuf, bin bir hicran!
Bak, aynalar yalan söyler, sular bulanık ve puslu akar,
Nasıl mıyım?
Biraz kış uykusuna yatmış o eski rüzgâr gibiyim,
Ne dalları kıracak kadar öfkeli,
Ne de yaprakları okşayacak kadar dingin.
Sanki binlerce kitabın aynı anda açık kalmış sayfasıyım;
Dilde düğüm, kalpte ince bir sızıdır,
Söylenemeyen her şeyin tek imzasıdır.
Bir vazgeçiştir bazen, derin bir kırgınlık,
Koca bir fırtınanın en mağrur sessizliğidir.
Boğulur heceler, kelimeler gitgide ağırlaşır,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!