Eksik mevsim Şiiri - Vefa Ali Özmen

Geçti ömrümden bir mevsim daha,
Takvimler yaprak döktü,
Ben sustum.
Sen gelmedin;
Gelmediğin her gün,
İçimde bir çiçek daha boynunu büktü.

Adını anmaktan yoruldum bazen,
Bazen anmaktan korktum.
Çünkü her harfinde
Bir eksilme vardı benden.

Umudu dizdik kursağımıza yine,
Yutkunarak yaşadık.
Ne söylesek yarım kaldı,
Ne sussak tamamlandı.
Boğazımızda düğümlü kaldı yarınlar.

Söyle, neydi beni sana çeken?
Bir gülüş müydü,
Karanlığıma düşen sahte bir ışık mı?
Tatlı bir söz müydü,
Sonu zehir olan?
Yoksa gözlerin miydi,
Bakıp geçerken canımı alan?
Belki de en çok,
Sevmeyi bilmeyen kalbin
Beni sana bu kadar bağlayan.

Hasret esti yine,
Rüzgâr değil, fırtına gibi.
Aldı götürdü beni benden,
Parça parça savurdu içime.
Toplayamadım kendimi,
Eksik kaldım her yerimden.

Bir can kafesi kurdum içimde,
Demirleri suskunluk,
Kilitleri sabır.
İçine kapattım seni,
Kaçamayasın diye değil;
Ben senden kaçamayayım diye.

Şimdi soruyorum kendime,
Her gece, her sessizlikte:
Bu kadar acı,
Bir sevdaya mı aitti,
Yoksa sevilmemiş bir kalbin cezası mıydı?

Geçti ömrümden bir mevsim daha,
Sen hâlâ gelmedin.
Ben hâlâ buradayım;
Bir can kafesinde,
Senden başka bir âleme sığamadan.