Paslı çivi Şiiri - Vefa Ali Özmen

Ben eksik değilim; fazlayım bu dar çağa,
Aynı adımda durur, aynı adımda dağa varırım yavaşça.
Aynam yüzüme küser, yüzüm aynaya darılır,
İkimiz de haklıyız; suç biraz dünyaya kalır.

Zaman cebimde paslı bir çivi gibi durur,
Ne ileri çakar beni ne geri söker; içimde yorulur.
Gülüşlerim ödünçtür, akşam geri alırım,
Gece olunca kendime daha çok katlanırım.

Yolum düzdür derler; ayaklarım çarpık,
Yürürken değil, dururken koyulaşır karanlık.
Işığı vitrinlerde sevmem, sızı severim,
Çatlakta kalan aydınlığa gönül veririm.

Bir cümle kurarım; başı bende kalır,
Sonunu tamamlamak için içimden alırım.
Netlik bana ağırdır, belirsizlik tanıdık,
Kesin konuşanlar hep yarım kalmış tanıdık.

Kalabalıkta eksik, yalnızlıkta taşarım,
Sesler üstüme gelince içime kaçıp yaşarım.
Herkes bir yere ait; ben aradayım hâlâ,
Ne gidenim tamdır ne kalanım fazla.

Çocuklar güzeldir; çünkü susmazlar,
Büyürler, susmayı öğrenir; sonra kaybolurlar.
Sorularım çoğaldı, cevaplar küstü bana,
Cevap gelse ne değişir; yerim aynı yana.

Bir umut taşırım, cebimde buruşmuş,
Atmam; bir gün kendime denk düşmüş.
İnancım var; adı deftere sığmaz,
Bir bakışta başlar, bir susuşta dağılmaz.

Kırıldım demem; çatladım derim,
Kırık onarılır; çatlakta ışık severim.
Düşlerim yüksekten değil içimden düşer,
Kimse görmez; en çok içimi üşütür.

Aynaya bakarım; yüzüm tanıdık durur,
Ruhum valizli; biraz kaçkın, biraz hüzünlü.
Kendimle karşılaşmam ters vakitte olur,
Ya çok geçe kalırım ya da en yanlış yerde durur bozuk saatim.

Büyük laflar etmem; derin suslar taşırım,
Sustuğum yerlerden tanır beni yazgım.
Bir gün düğüm olurum, bir gün çözülürüm,
Her hâlimle kendime yine de katlanırım.

Ne kahraman isterim ne tertemiz bir maske,
İkisi de ağır gelir; ben aradayım,
Bir çizgi çek deseler elim titrer azar,
Her çizgi bir taraf; ben iki tarafa da azar.

Gecelerle anlaşmam var; sabah bozar,
Gündüz yüzüme bakar; içimi azar azar yakarım.
En çok kimse yokken kendim olurum,
Kalabalık gelince sesimi içime vururum.

Ülkeler geçer içimden; isimleri acı,
Bir yerde açlık olurum, bir yerde unutulmuş şarkı.
Bayrakları rüzgâr değil, kayıp dalgalandırır,
Haritalar bende durmaz; yollar beni çağırır.

Bir sandalyeyim bazen; oturan yorulur,
Bir pencereyim bazen; bakan kendini bulur.
İnce bir çizgiyim; basanı titretirim,
Ne yana düşersen düş, izini hissettiririm.

Notlar bırakırım kendime gecenin ucuna:
“Bugün de kaldın ayakta.”
Sabah okur silerim; alışkanlık olmasın diye,
Yaşamak da öğrenilir; unutmak kadar diye.

Bakışlardan kaçarım; düğümler çözülür,
Uzun bakan gözlerde içim çoğalır, bölünür.
Yüksek sesle gülmem; neşem içimden taşar,
Ağladığımı kimse görmez; yağmurla aram var.

Bir gün toparlanırım belki; belki dağılırım,
İkisi de bana çıkar; ikisini de taşırım.
Ne yarından alacağım var ne dünden hesabım,
Olduğum yerde durur, kendimle yol alırım.

Ben cevap değilim; sorunun uzun hâliyim,
Okuyan kendini bulur; ben geçit sayılırım.
Anlayana fazlayım, geçene sıradan,
Yerim tam ortası bu dünyanın arada kalan.