Pötütürge Dağı Şiiri - Müslüm İnan

Pötürge Dağlarına
Pötürge... Sert kayaların sustuğu yerdir adın. Rüzgârın dili keskindir, Vadilerin ise bin yıllık bir düşüncedir. Dağ dediğin yalnız taş değildir; İnsanın sabrını yoğuran sessiz bir öğretmendir.
Çiçekler dolsun yamaçlarına, Gelincikler taşların arasından baş kaldırsın. Çünkü hayat, En sert kayanın bağrında bile Bir umut filizi büyütmesini bilir.
Ben o dağların çocuğuydum. Ayağım taşla, Alnım rüzgârla, Yüreğim gurbetle büyüdü. Ne zaman uzaklara savrulsam, Vadilerin sessizliği gelip Omzuma çöktü.
Gurbet... Bir şehir değildir. İnsanın kendi sesine yabancı kalmasıdır. Hasret... Bir gözyaşı değildir. Ömrün, dönüp dolaşıp Aynı dağın gölgesini aramasıdır.
Pötürge'nin kayaları bana şunu öğretti: Eğilen ağaç çoktur, Ama dimdik duran kaya, Fırtınayla dost olmayı öğrenmiştir.
Vadiler uzar gider. İnsan yürür, yıllar yürür, Gölgeler yürür. Fakat çocukluğun bıraktığı iz, Hiçbir yağmurla silinmez.
Bir avuç toprak, Bazen bir ömürden ağır gelir. Çünkü insan, Sırtında taşıdığı yükle değil, İçinde taşıdığı memleketle yaşar.
Ey Pötürge! Sen yalnız bir ilçe değilsin. Sen taşın sabrı, Rüzgârın inadı, Suyun sessizliği, İnsanın köküdür.
Çiçekler dolsun dağlarına. Ben gelemesem de bahar gelsin. Ben göremesem de dereler aksın. Çünkü insan gider, Zaman geçer, Ama dağlar... Dağlar, insandan daha uzun düşünür.
Ve anladım ki, Kayalar sert olduğu için değil, Yüzyılların yükünü taşıdığı için suskundur. İnsan da böyledir; En derin acılar, En sessiz yüreklerde büyür.
Pötürge... Ben senden yalnız ayrıldım. Seni hiç terk etmedim. Çünkü insanın gerçek yurdu, Ayak bastığı yer değil; Ömrü boyunca içinde taşıdığı dağlardır Müslüm İnan