Mavzer Yatağında Şiiri - Müslüm İnan

MAUZER YATAĞINDA

Ben bir sıska köylü kızı sevdim,Mauzer yatağında...Dağlar şahidimdir,Rüzgâr bilir adını.Güneş sert vururdu yamaçlara,Ben yine de sevdayı seçtim.

Tamamlanmak için geldim sana,Ölümü avuçlarımda taşıyarak.Sen ölümü düşünme;Çünkü ölüm, korkanın değil,Dik duran yüreğin sınavıdır.

Varlığın bir dağ sabahı,Yokluğun taşta bile açan bir ışık.Bir nehir aktı içimden,Yatağını değiştirmedi.Çünkü gerçek sevda,Önüne çıkan kayaya değil,İnandığı ufka çarpar.

Hasret vurdu beni,Dağların en sarp yamacında.Ayrılık yalnız iki insanı değil,Bir ömrü sarsar,Bir ömrü yerinden söker.Ve ben, her sarsıntının içindeYine seni bulurum.

Ben yanarım,Sen yanarsın,Dağ yanar,Rüzgâr yanar.Ama söz yanmaz.Çünkü sevda, ateşten önce doğanBir hakikattir.

Dudaklarında tamamlanmak isterkenYokluğun uzadıkça uzadı.Gökyüzü açık kaldı,Yeryüzü toza döndü.Menekşe kadar narin olan ölüm,Yiğit yürekte ancak bir gölgedir.

Cehennemi yaşadımMauzer yatağında.Mermi susturamadı türkümü.Çünkü namludan çıkan kurşun,Yalnız bedeni deler;İnandığı sözü olan insanı değil.

Ey sevdam!Eşkıya olsan ne yazar?Dağlar seni saklasa ne çıkar?Ben yine aynı dağın taşınaAdını kazırım.Çünkü sevda,Silahla değil, yürekle taşınır.

Ve bil ki;İnsan ölür,Dağ kalır.Mermi biter,Söz kalır.Sevdalar gömülür,Fakat hakikatin sesiHer çağda yeniden ayağa kalkar.

Ben bir sıska köylü kızı sevdim...Mauzer yatağında...Ve öğrendim ki;En büyük destan,Ölümü yenmek değil,Sevdaya ihanet etmeden yaşamaktır