Ellerimi Bırakmasaydın Şiiri - Müslüm İnan

Ellerimi Bırakmasaydın
Ellerim ellerindeyken
bırakıp gittin…
“Önemli değil” demiştin,
oysa içimde
bir ömür eksildi o gün.
Ellerimi bırakmasaydın
belki “keşke” diye bir şey olmayacaktı,
rüyalarım yarım kalmayacaktı.
Sen mutlu ol dedim ya…
ben o cümlenin içinde kayboldum.
Sensizlik zor değil dedim,
yalan söyledim.
Ayrılığın en acı yanı
başlamadan bitmesidir;
insan, yaşanmamış hatıralara bile ağlıyor.
Sen giderken yüzün kızarmadı,
ben ağlarken utandım kendimden.
Çünkü gözyaşı
yürekten kopup geliyorsa
insanı ele verir.
Kalbim atıyor hâlâ,
demek yaşıyorum…
ama bir can
bir teni hissedemiyorsa
yaşamak da yarım kalıyor.
Sen gidince dertler bitti sandın,
ben o gün başladım tükenmeye.
Sesler sustu,
içimde tek bir ahenk kaldı:
senin yokluğun.
Müziğe sığındım,
notalara döktüm seni…
bir hayal oldun dudaklarımda,
her şarkıda biraz daha gerçek.
Unuttum dedim,
senin unuttuğun gibi…
ama bazı yeminler
insanın kendi kalbini yakar.
Gözlerin açılsa karşımda
bakmayacağım dedim,
ama bilirsin…
insan en çok bakmam dediğine yenilir.
Mazide kaldın sevgilim,
ama geceler hâlâ seninle uzuyor.
Bir dal olsaydın
uzanır tutardım,
bir meyve olsaydın
doyana kadar severdim seni.
Ellerimi bırakmasaydın
bir hikâyem olacaktı.
Gözlerinde güneş doğacaktı yüzüme,
sırtım ısınacaktı…
belki ben de gülmeyi öğrenecektim.
Sigarayı aç karnına içmezdim,
denizlere meydan okumazdım.
Yanımda biri var diye
yol alırdım hayata,
korkmadan.
İnce beline sarılacaktım…
yıkılmazdım böyle.
Duygularım kirlenmezdi,
dünya bu kadar uçsuz gelmezdi.
Ellerimi bırakmasaydın
geceler bu kadar ıssız olmazdı.
Bir yuva kurardık sessizce,
cennet gibi…
kimse bilmeden.
Şarap tadında şiirler yazmazdım,
bu kadar yoksul düşmezdi gözlerim.
Birlikte güler,
birlikte sarhoş olurduk hayata.
Ama sen…
ellerimi bıraktın.
Ben ihtirasıma yenildim,
sen suskunluğuna.
Şimdi ikimiz de
aynı yalnızlığın içindeyiz.
Hangi sahile kulaç atsak
yine eksik kalacağız.
Sen payına düşeni aldın,
ben de acımı.
Ve biliyorum…
bir gün yine dönüp
ellerimi tutmak istersen,
ben aynı yerde olacağım—
kendi belirsizliğime sarılmış.
Ellerimi bırakmasaydın…
seni ömrümün sonuna kadar severdim.
Bir “biz” olurdu,
bir hayat olurdu.
Şimdi sadece
yarım kalan bir dokunuşsun