ESKİ ADAM DEĞİLİM
Sevgilim,
anlaman için çok uğraştım.
Anlatamadım.
Üzgün bir günün içinde
gözlerinden kaybolurken
beni nasıl tükettiğini gördüm;
ama sen,
tükendiğimi görmedin.
Derdim seni suçlamak değildi.
Çünkü bazen insan,
karşısındakini değil,
yaşadığı zamanı yorar.
Biz de zamanın içinde yorulduk.
Sen beni tüketirken
ben de seni tüketen sebepleri
içimde taşıdım.
Geçmiş, insanın peşini bırakmıyor.
Gece olunca
yaşananlar yeniden konuşuyor.
Bazı hesaplar kapanmıyor;
yalnızca susuyor.
Gözlerin biraz solmuş sevgilim.
Ben artık eski adam değilim.
Ama sen de eski kadın değilsin.
Hayat bizi
düşe kalka değiştirdi.
Yetmişte yaşadıklarımız
bugün taşıdığımız yüklerin
ilk izleriydi.
Şimdi anlıyorum:
İnsan bazen kaybettiğini
başkasında değil,
kendisinde arıyor.
Sen de kaybettin,
ben de.
Belki birbirimizi değil,
birlikte olduğumuz zamanı kaybettik.
Uçurumun kenarına gelmeden
insan, düşmenin ne olduğunu bilmiyor.
Biz düştük, kalktık,
yeniden yürüdük.
Şimdi sana söyleyeceğim tek şey var:
Beni affet kadın.
Çünkü ben artık eski adam değilim.
Sen de eski kadın değilsin.
Belki bizi ayıran şey
sevgisizlik değildi;
hayatın bizi
aynı yerden başka yönlere sürüklemesiydi.
Ve insan,
bazen sevdiğini kaybetmez;
onunla birlikte
kendisinin eski hâlini kaybeder.
Kayıt Tarihi : 7.08.2026 15:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!