Köylü Kızı Şiiri - Müslüm İnan

KÖY KIZI
Bir Dağın İki Yüzü
Kız:
Bana şaka yapma oğlan,
Boşa çalım satma.
Bir çift göz uğruna
Kendini ateşe atma.
Babam duyar, köy konuşur,
Söz büyür, dağ aşar.
Benim adım bir kere düşse
Dillerde, ömrüme bulaşır.
Sen sevdayı oyun sanırsın,
Ben yarasını bilirim.
Bir erkeğin gölgesine değil,
Kendi kaderime yenilirim.
Oğlan:
Baban duysa ne değişir,
Köy konuşsa ne çıkar?
Gönül dediğin bir kuş değil mi,
Kafese konunca susar mı?
Sen “git” dersin,
Ben yol olurum.
Sen duvar örersin,
Ben o duvarın gölgesinde yaşarım.
Çünkü bazı sevdalar
Kavuşmak için doğmaz kızım;
İnsanın kendi içine
Bir soru bırakmak için doğar.
Kız:
Aklımı başımdan aldın oğlan,
Şimdi aklım sende kaldı.
Gönlüm bahar bahçesiydi,
Güneşini aldın, kışa saldın.
Nasıl döneceğim evime?
Anam yüzüme bakacak.
Ben sustukça gözlerim
Seni ele verecek.
Bir mendil kadar küçücük
Bir sevdayı saklayamadım.
Koca dünyaya karşı sustum,
Kendi yüreğime susamadım.
Oğlan:
Sen benden korkmuyorsun kız,
Kendinde uyanan sesten korkuyorsun.
Çünkü insan bazen
Sevdiğini değil,
Sevince dönüştüğü kişiyi tanıyamıyor.
Bir bakışın değdi bana,
Ömrümün yönü değişti.
O günden beri hangi yola gitsem
Yolun ucu sana erişti.
Kız:
Köyde ismim çıkar oğlan,
Adım bir türküye döner.
Benim başım eğilirse
Senin sevdan neye değer?
Ben sana inanmak isterim,
Ama dünya ağır bir yük.
Bir yanım “kal” derken
Bir yanım “git” diye ürkek.
Oğlan:
Dünya dediğin nedir kızım?
Bir avuç söz, biraz da korku.
İnsan ömrünü neye harcar:
El âlemin diline mi,
Kendi kalbinin doğrusuna mı?
Ben ölümü göze aldım
Gözlerinin karanlığına.
Çünkü bazı gözler vardır,
İnsanı kendisinden bile saklar.
Kız:
Gözlerini çok çek benden,
Diken olup batmasın.
Bir bakışın yetiyor zaten,
Gecem sabaha varmasın.
Ben sana yaklaşınca
İçimde bütün kapılar açılıyor.
Sonra aklım geliyor,
Bütün kapıları yeniden kilitliyor.
Oğlan:
Yaklaşma o zaman,
Ama uzak da durma.
Çünkü mesafelerin de
Bir vicdanı vardır.
Sen benim yanımda değilken bile
Teninin sıcaklığı değil,
Yokluğunun soğuğu kalıyor üzerimde.
İnsan sevdiğini unutmaz kızım;
Sadece yokluğuna
alışmayı öğrenir.
Kız:
Ne kaldı bende, ne kaldı?
Bir nefes, bir de sızı.
Dağların ardına sakladım
Sana söyleyemediğim yazı.
Gönlümde bahar vardı,
Sen güneşimi aldın.
Ben kendimi sana bırakmadım,
Ama kendimden de uzak kaldım.
Oğlan:
Ne kaldı bende, ne kaldı?
Bir adın kaldı dilimde.
Dağların sustuğu yerde
Bir yankın kaldı içimde.
Ben seni alıp götürmedim,
Sen kendin geldin yüreğime.
Şimdi git desen de
Gidecek yer yok içimde.
Kız:
He dersen giderim oğlan.
Bu ellerden çekip giderim.
Ama bil ki ardımda
Bir kız değil, bir ömür bırakırım.
Belki yıllar sonra
Aynı dağın başında
İki yabancı gibi dururuz.
Sen beni tanırsın gözlerimden,
Ben seni susuşundan.
Oğlan:
Gidiyorsan git köy kızı.
Yolun açık, bahtın aydın olsun.
Ben adını söylemem kimseye;
Sevda dediğin biraz da
Saklayabilmektir.
Ama bir gün sorarlarsa
“Bu adam neden sustu?” diye,
De ki:
Bir kadını sevdi.
Kavuşamadı.
Ama sevgisini de
Kendinden eksiltmedi.
Kız:
Belki de bizim suçumuz
Birbirimizi sevmek değildi.
Belki suçumuz,
Korkuların yaşadığı bir dünyada
Cesur bir kalbe sahip olmaktı.
Oğlan:
Belki aşk dediğin
İki insanın birbirine varması değil;
İki yalnızlığın
Aynı anda birbirini tanımasıdır.
Birlikte:
Şimdi sen evine dön kızım,
Ben dağlara.
Sen kapını kapat,
Ben geceyi.
Sen adımı unutmaya çalış,
Ben seni unutamamayı öğreneyim.
Çünkü insan bazı insanları
Hayatından çıkarabilir;
ama kendi hikâyesinden çıkaramaz.
Ve bizim hikâyemiz...
Ne kavuşmayla bitti,
Ne ayrılıkla.
Bir dağın iki yüzünde kaldı sevdamız:
Bir tarafında sen,
Bir tarafında ben,
Ortada ise
Ömrümüz kadar derin
Bir uçurum.
Şair Yazar Müslüm İnan
İstanbul Sokaklarında Siyaset