Kendimi Rüzgâra Verdim
Söz: Müslüm İnan
Müslümüm, hasretinden
Kendimi rüzgâra verdim.
Bir yaprak misali savruldum,
Nereye düştüm bilemedim.
Dünya dediğin bir yolmuş,
Gelen geçmiş, kalan yokmuş.
Kimi tahta saray kurmuş,
Kimi ekmeğe muhtaç olmuş.
Nakarat
Kapıldım rüzgârına,
Savruldum diyardan diyara.
Aradığım belki sendin,
Belki kendimdi aradığım.
Gurbetin kahrı yordu beni,
Yollar aldı gençliğimi.
Meğer insan ararken dünyayı,
Kaybedermiş kendini.
Meyhane köşelerinde
Teselli aradım gecelerce.
Bir yudumda seni andım,
Bir yudumda ömrümü.
Seni bilmem hangi elde,
Hangi baharda yaşarsın.
Ben bu sevdayı taşıdım,
Sen yeter ki karalar bağlama.
Final
Rüzgâr beni nereye götürür,
Bilmem kaderin yolunda.
Bir gün toprak çağırınca,
Ne servet kalır ne dünya.
Geriye bir sevda kalır,
Bir de söylenmemiş sözler.
İnsan ölmez aslında,
Unutulduğu gün biter.
Müslümüm, hasretinden
Kendimi rüzgâra verdim...
BESTE Müslüm İnan
Kayıt Tarihi : 27.07.2026 08:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Kendimi Rüzgâra Verdim Söz: Müslüm İnan Müslümüm, hasretinden Kendimi rüzgâra verdim. Bir yaprak misali savruldum, Nereye düştüm bilemedim. Dünya dediğin bir yolmuş, Gelen geçmiş, kalan yokmuş. Kimi tahta saray kurmuş, Kimi ekmeğe muhtaç olmuş. Nakarat Kapıldım rüzgârına, Savruldum diyardan diyara. Aradığım belki sendin, Belki kendimdi aradığım. Gurbetin kahrı yordu beni, Yollar aldı gençliğimi. Meğer insan ararken dünyayı, Kaybedermiş kendini. Meyhane köşelerinde Teselli aradım gecelerce. Bir yudumda seni andım, Bir yudumda ömrümü. Seni bilmem hangi elde, Hangi baharda yaşarsın. Ben bu sevdayı taşıdım, Sen yeter ki karalar bağlama. Final Rüzgâr beni nereye götürür, Bilmem kaderin yolunda. Bir gün toprak çağırınca, Ne servet kalır ne dünya. Geriye bir sevda kalır, Bir de söylenmemiş sözler. İnsan ölmez aslında, Unutulduğu gün biter. Müslümüm, hasretinden Kendimi rüzgâra verdim... BESTE Müslüm İnan
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!