Pötütürge Dağı Şiiri - Yorumlar

Pötürge Dağlarına
Pötürge... Sert kayaların sustuğu yerdir adın. Rüzgârın dili keskindir, Vadilerin ise bin yıllık bir düşüncedir. Dağ dediğin yalnız taş değildir; İnsanın sabrını yoğuran sessiz bir öğretmendir.
Çiçekler dolsun yamaçlarına, Gelincikler taşların arasından baş kaldırsın. Çünkü hayat, En sert kayanın bağrında bile Bir umut filizi büyütmesini bilir.
Ben o dağların çocuğuydum. Ayağım taşla, Alnım rüzgârla, Yüreğim gurbetle büyüdü. Ne zaman uzaklara savrulsam, Vadilerin sessizliği gelip Omzuma çöktü.
Gurbet... Bir şehir değildir. İnsanın kendi sesine yabancı kalmasıdır. Hasret... Bir gözyaşı değildir. Ömrün, dönüp dolaşıp Aynı dağın gölgesini aramasıdır.
Pötürge'nin kayaları bana şunu öğretti: Eğilen ağaç çoktur, Ama dimdik duran kaya, Fırtınayla dost olmayı öğrenmiştir.
Vadiler uzar gider. İnsan yürür, yıllar yürür, Gölgeler yürür. Fakat çocukluğun bıraktığı iz, Hiçbir yağmurla silinmez.