Uyan Vatan Şiiri - Müslüm İnan

UYAN VATAN
Aç insanın karnını doyurunca
bana “kahraman” diyorlar.
“Bu insanlar neden aç?” diye sorunca
bana “komünist” diyorlar.
Demek ki bu memlekette
açlığı gidermek makbul,
açlığın sebebini sormak suç!
Ne tuhaf düzen!
Karnı doyar, gözü doymaz;
rehberi hırs olanın
dünyayı versen yetmez.
Çevresini doyurur,
yoksulu adam yerine koymaz.
Gücü eline geçiren
seni de beni de
bir pula satar.
Çünkü mesele para değil yalnız;
mesele insanın insana bakışıdır.
Bir toplumda bazıları
sofraya servet koyarken,
bazıları ekmeği bölüşerek yiyorsa
orada yalnızca ekonomi değil,
ahlak da iflas etmiştir.
Ağzı bozuk, fikri karanlık,
vicdanı makamına bağlı olanlar
kendilerine iktidar,
başkasına sabır dağıtır.
“Erkek dediğin güçlü olur” derler;
güç dediğin nedir ki?
Bir anlık iktidar,
bir koltuk,
bir mühür,
bir kalabalık alkışı…
Oysa insan dediğin
öldüğünde arkasından
kaç makam götürebilir?
Bak kader dediğin aynaya:
Biz değil miyiz sizi yücelten?
Biz değil miyiz
sandıkta size güç veren?
Şimdi neden ağlıyoruz,
neden sızlıyoruz?
Çünkü bizi yönetenler
bir toplumu dert etti kendilerine;
ama derdin kendisini
halktan sakladılar.
Sonra halka
“sabret” dediler.
Halk sabretti.
“Şükret” dediler.
Halk şükretti.
“Sus” dediler.
Halk sustu.
Ama tarih hiçbir zaman susmadı!
Gericilik yalnızca eskiye bakmak değildir;
insanı küçümsemektir,
aklı küçümsemektir,
sorgulamayı günah saymaktır.
Bir çocuğun geleceğini
bir yetişkinin korkusuna teslim etmektir.
Ey sevdamın yurdu,
aç gözlerini!
Can bedende oldukça
umut da uçacaktır.
Uyan vatan!
Toprağında gezen insanı gör.
Çiftçiyi gör, işçiyi gör,
emekliyi gör, genci gör.
Gece vardiyasından çıkan kadını,
harçlığını hesaplayan öğrenciyi,
pazarda domatesin fiyatına bakıp
tezgâhtan eli boş dönen babayı gör.
Başımıza gelenler
dünyayı bize dar ettiyse
sorumlusu yalnızca kader değildir.
“Ben yapmadım” deme!
Bazen yapmamak da
yapmanın başka biçimidir.
Bazen susmak,
zulmün yanında durmaktır.
Bazen uyanmamak,
uyandırılmak istenmeyenlerin
en büyük zaferidir.
Yanarsın…
Ben de yanarım.
Kime ne?
Fakirlik bize,
borç bize,
geçim derdi bize,
ama zenginliğin hesabı
hep başkasına!
Onurumuzu fakirliğe yakıştırmayın!
Biz yoksul olabiliriz
ama onursuz değiliz.
Ekmeğimiz küçük olabilir,
hayalimiz büyük.
Soframız dar olabilir,
vicdanımız geniş.
Siyaset iflas etmişse
ilan edin ayan beyan!
Çünkü siyaset
halkın derdini çözmek yerine
kendi koltuğunu korumaya başladıysa
orada demokrasi yalnızca
sandığın içine hapsedilmiş bir kelimedir.
Zulüm etme sultanım!
Bugün elinde güç var diye
yarının da senin olduğunu sanma.
Bu fanide
sen de kaybolup gideceksin.
Ardından ne kalacak?
Bir saray mı?
Bir makam mı?
Bir mühür mü?
Yoksa insanların dilindeki
“İyi bir insandı” sözü mü?
İşte bütün mesele burada!
Dünyayı satın alanların bile
mezarına iki metre toprak yeter.
Başında yabancı kuşlar biter,
adı taşta kalır,
ama yaptıkları
insanların hafızasında yaşar.
Ey halk!
Açlığını utanarak değil,
hakkını bilerek anlat.
Ey yoksul!
Yoksulluğun senin ayıbın değildir.
Ey genç!
Geleceğini başkasının korkusuna bırakma.
Ey vatan!
Uyan artık.
Çünkü karanlık
kendiliğinden aydınlanmaz.
Aydınlık,
karanlığa itiraz edenlerin
elinden doğar.
Ve unutma:
Aç insanın karnını doyurana kahraman,
neden aç olduğunu sorana komünist diyen bir düzen,
aslında kendi vicdanını yargılamaktan korkuyordur.
Benim suçum soruyor olmaksa,
varsın suçlu olayım.
Benim günahım
yoksulun yanında durmaksa,
varsın günahkâr olayım.
Çünkü ben biliyorum:
İnsan açken susmak,
düzenin en rahat ettiği duadır.
İnsan uyandığında ise
hiçbir saltanat sonsuza kadar sürmez.
— Yazar ve Şair Müslüm İnan
16 Ağustos 2026