Platonik Aşk Şiiri - Gülay Dal

Sessizce büyür içimde adın,
Söyleyemem, dilimde kilitli bir yanın.
Gözlerin uzaktan ısıtır içimi,
Yaklaştıkça çöker söyleyememenin ağırlığı.
Kalbim, sen bilmeden sana koşar,
Adım adım sana çarpar umutlar.
Bir tebessümün yeter dünyamı aydınlatmaya,
Bir “merhaba”n bile yeter beni hayata bağlamaya.
Ben seni uzaktan sevmeyi öğrendim,
Kırılmadan, kırmadan, sessizce.
Belki de en güzel hâli buydu sevginin;
Ulaşılmayan, dokunulamayan,
Ama hep içimde.
Ne olur bir gün dönersen yüzüme,
Anlarsın belki kalbimin gizli sesini.
O zamana kadar saklarım seni,
Kimse bilmez—
Benim platonik sevdamın en güzel yerisin