8 Nisan 1981’de, Karadeniz’in rüzgârı sert ama insanı sıcak şehri Zonguldak’ta gözlerimi açtım hayata. O gün kimse bilmiyordu, ileride içimde taşıyacağım gücün, sabrın ve direncin beni nasıl bir insan yapacağını… Belki ben de bilmiyordum.
Konuşmam doğuştan biraz farklıydı. Kimi zaman kelimeler dizilmekte zorlandı, kimi zaman sesim istediğim hızda çıkmadı. Ama anlaşılıyordum… Çünkü içimde öyle güçlü bir ifade vardı ki, kelimeler eksik kalsa bile ruhum tamamlıyordu,doğuştan konuşma zorluğu var ama anlaşılıyor yinede,işletme lisans mezunuyum F ...
Gözlerimi yeni bir yıla açtım,
Hem eski yaralarımdan hem yeni umutlarımdan
Bir parça taşıyarak.
Bugün kendime sessizce “iyi ki” dedim,
Düştüğüm yerlerden kalktığım için,
Kimse bilmeden güçlü durduğum için,
Sessizce büyür içimde adın,
Söyleyemem, dilimde kilitli bir yanın.
Gözlerin uzaktan ısıtır içimi,
Yaklaştıkça çöker söyleyememenin ağırlığı.
Kalbim, sen bilmeden sana koşar,
Adım adım sana çarpar umutlar.
Sevmek…
Bir dokunuş kadar sessiz,
Bir nefes kadar derin…
Kalbin kulağıyla duyulur,
Gözlerin ışığıyla bilin.
Sevmek…
Yalnızlık bazen sessiz bir gece,
Bazen kalbin ağır bir hece.
Kimse bilmez içimdeki derin sızı,
Gülüşümde saklıdır en büyük acı.
Ama yine de yürürüm kendi yolumda,
Karanlık bile çekilir durduğumda.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!