Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
8 Nisan 1981’de, Karadeniz’in rüzgârı sert ama insanı sıcak şehri Zonguldak’ta gözlerimi açtım hayata. O gün kimse bilmiyordu, ileride içimde taşıyacağım gücün, sabrın ve direncin beni nasıl bir insan yapacağını… Belki ben de bilmiyordum.
Konuşmam doğuştan biraz farklıydı. Kimi zaman kelimeler dizilmekte zorlandı, kimi zaman sesim istediğim hızda çıkmadı. Ama anlaşılıyordum… Çünkü içimde öyle güçlü bir ifade vardı ki, kelimeler eksik kalsa bile ruhum tamamlıyordu,doğuştan konuşma zorluğu var ...



