Papatyaların Dili Şiiri - Halil Kumcu

Avuç içi çizgilerinde,
Ayak izlerim kayboldu.
Demir attım paslı yalnızlığa;
Bir oyana bir buyana savurdu.

Yaprağın üstündeki çiğ tanesiydin,
Şimdi bir takvim yaprağında anı oldun.
Kurumuş güller gibi savruldum hayatta;
Birkaç saniye, üç beş nefes kadar uzun.

Papatyaların dilinde bir şarkı başladı;
Hani tutunamadığın o özlemleri anlatır ya.
Çaresizlikle yanar, kavrulursun derin yaralarda;
Bir anda gömülürsün taşlı sokaklara art arda.

O apansız, içten içe kopuşlarda,
Bütün yaşların söner, kalırsın ıssız, yarınsız.
Mazin ölür, akıp gider toprağa;
Bir yürekte kaybolursun sessiz sedasız.

Bir bakış kalır senden, suskun, eksik;
Yalnızlığın döner durur içimde.
Ne bir zamana sığdın, ne de yüreğime,
Her sözün bir düğüm artık dilimde.

Gözlerime sinmiş adının buğusu,
Ne silinir, ne de bir daha okunur.
Papatyaların dili susar gün batarken,
Bir sevda daha toprağa hapsolur.

Ve ben kalırım akşamla baş başa,
Okunmuş şiirde unutulmuş dizelerin sahibi.
Sen geçersin sokak sokak hafızamdan,
Bir resimde, yarım kalmış gülüş gibi.

📍Şair Notu: Sevgili okur, bu şiir yalnızca kelimelerden ibaret değil; bir avuç yitirilmiş anı, bir damla hüzün, bir çığlık gibi kalbimde şekillendi. Belki sen de kendi papatyalarını, kaybolmuş gülüşlerini ya da sessiz vedalarını hatırlayacaksın burada. Şiirimi okurken fark et ki her satırda biraz da sen varsın; her boşlukta suskunluğun, her hecede kendi yarım kalan öykünle karşılaşacaksın. Okumak yetmez, yüreğinle hissetmelisin; işte o zaman tamamlanır bu dizeler.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Bir bakış, bin söze bedeldir.
•Eksik kalan sözler, suskunluğun melodisidir.
•Yalnızlık, gölgesiz bir şehirde yürümektir.

1 Ağustos 2021 / Pazar / Ankara