Pencere Şiiri - Halil Kumcu

Öyle kırgınlık var ki üzerimde,
Tarifi imkânsız...
Lime lime olmuşum,
Sanki bir ölüden farksız.

Ne çığlıklarımı duyan var,
Ne de derdime çare olan...
Var mıyım, yok muyum Allah’ım?
Unuttular beni çoktan.

Üç gün sonrası yok,
Yalan dünyanın...
Neyim var ki benim zaten?
Her şeyim kara toprağın.

Gök çağırsa, yer yarılsa,
Bir sala yükselse göklere...
Bir deli rüzgâr esse,
Kapansa artık, kapansa o pencere.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Toprak herkesin son evidir; ama bazıları daha yaşarken taşınır içine.
•Bir sala sesi, bazen ölümün değil; kurtuluşun müjdesidir.
•Kırgınlık dediğin şey, insanın içine çöken sessiz bir kıştır.
•Derdini anlatacak kimse yoksa, kelimeler boğazında düğüm olur.
•Bir pencere açık kalır, bütün ömür üşür.

7 Eylül 2018 / Cuma / Ankara