Papatya Falı Şiiri - Esmegül Toprak

Papatya falına inanmıyorum ben artık.

Seviyor, sevmiyor diye tekrarlanan boş bir ezber bu.

Her yaprak koparıldığında insan biraz daha azalıyor.

En son yaprak hep "sevmiyor" çıkar,

Çünkü insan en çok korktuğuna inanmayı seçer.

Ve o an kırılır her şey. Hayaller, umutlar, bekleyişler...

Hepsi o incecik yaprakla birlikte toprağa düşer.

Ama ben o papatyanın önüne diz çöktüm.

Yaprağına dokundum, koparamadım.

Niye kıyayım ki? Niye bir çiçeğin ömrünü kısaltayım da

Kendi kalbimin cevabını ondan dileneyim?

Seven insan fal bakmaz aşkım.

Seven insan soru sormaz.

O sadece yanında durur.

Soğukta montunu veren, açken ekmeğini bölen,

Sessizlikte elini tutan olur.

Yaprak saymaz. Gün saymaz. İspat istemez.

Papatya fallarına inanmıyorum. İnanmak da istemiyorum.

Çünkü papatya da bir candır. Topraktan doğar, güneşe bakar.

Onun kaderi yaşamakken, ben nasıl koparırım?

Koparsam elimde kalan sap ve vicdan azabıdır.

Kıyamazsam elimde kalan papatya ve huzurdur.

Bazı sevdalar falda bitmez.

Bazı sevdalar koparılmadan, sorulmadan, yıpratılmadan büyür.

Gözlerden uzak, yüreğin en derin odasında...

Varsın kimse bilmesin. Varsın kimse anlamasın.

Ben bu sessiz hasretimle konuşarak,

Kıyamadığım papatyamın kökünde, o sarsılmaz sabırla yaşamayı seçtim.

Çünkü gerçek sevda yaprakları dökerek değil,

Fırtınaya göğüs gerip, o hasretle dimdik durarak büyür.🖋️💙💙 Yk
Yeliz korkutan